zondag 3 juni 2018

Het achtste leven (voor Brilka)


Een monumentaal, Tolstojesk familie-epos dat zes generaties omspant tussen 1900 en nu. Acht levens van één Georgische familie, beginnend in een kleine stad tussen Georgië en Azerbeidzjan, waar een getalenteerde chocolatier zijn dochters grootbrengt en en passant een recept bedenkt voor een verrukkelijke chocoladedrank met gevaarlijke krachten. Het brengt hem rijkdom en aanzien, maar dat betekent in die tijd ook al spoedig een gevaar.

Nitsa is de achterkleindochter van Stasia, een van de dochters van de chocolatier. Zij woont in Berlijn en vertelt op meeslepende wijze, maar ook met veel ironie en humor, de dramatische geschiedenis van haar familie en die van de ‘rode’ twintigste eeuw – een cruciale periode in de Europese geschiedenis – met de opkomst en ondergang van de Sovjet-Unie, het wegvallen van het IJzeren Gordijn en de perestrojka.



Dit boek had ik al een tijdje op mijn "wil ik lezen" lijst staan. Door de vele bladzijdes, 1048!(e-boek), stelde ik het telkens uit. Maar toen ik, als fan van "Wie is de mol", elke week had genoten van het mooie Georgische landschap ben ik er toch maar eens aan begonnen. In dit land speelt deze familie epos zich namelijk grotendeels af.

De geschiedenis van dit ogenschijnlijk mooie land is heel wat complexer en gruwelijker dan ik wist. Veel historische gebeurtenissen zijn heel mooi verweven in dit familieverhaal, maar liefst zes generaties komen voorbij. In vele mooie zinnen en citaten wordt dit verhaal verteld vanuit het perspectief van Nitsa.
Het is heel knap geschreven, de personages waren levensecht, ik vergat vaak dat het een fictieve familie was. Het verhaal bleef me boeien al heb ik het wel met wat onderbrekingen gelezen, het is wel heel erg veel wat op je af komt.

Ben je geïnteresseerd in de geschiedenis van Rusland en Georgië en heb je een keer veel tijd, dan moet je dit boek zeker lezen.




donderdag 31 mei 2018

De sekte

Op een klein eiland aan de Zweedse kust heeft zich een New Age-beweging gesetteld. Hun charismatische leider, Franz Oswald, ontwikkelde de doctrine ViaTerra, die een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op beroemdheden en vooraanstaande politici. 
Sofia Bauman, net afgestudeerd aan de universiteit, raakt gefascineerd door de leer van ViaTerra. Ze is gecharmeerd van Oswald en accepteert de baan die hij haar aanbiedt. Wanneer de idyllische zomer ten einde loopt en een ondoordringbare mist het eiland opslokt, vraagt Sofia zich af of ViaTerra wel zo'n nobele beweging is als ze aanvankelijk dacht. Er lijkt echter geen weg terug naar haar oude leven. Want niemand kon ViaTerra ooit verlaten. 




Als de jonge, net afgestudeerde Sofia een aanbod krijgt van de aantrekkelijke Franz Oswald om een bibliotheek op te zetten neemt ze dit aan. Ze voelt zich helemaal thuis op het mooie, afgelegen landgoed ViaTerra. Al snel wordt ze de vertrouwelinge van Franz, daarna is terugkeren naar de gewone maatschappij niet meer mogelijk.

Je voelt als lezer aan dat dit niet goed gaat aflopen en het is onbegrijpelijk dat Sofia dit niet doorziet, sommige dingen vond ik een beetje ongeloofwaardig. Echter de schrijfster heeft zelf 27 jaar bij de Scientologybeweging gezeten. Door haar ervaring krijg je een beeld van hoe het er aan toe gaat in een gesloten leefgemeenschap met een manipulatieve leider die iedereen weet in te palmen.

Na elk hoofdstuk volgt een tweede verhaallijn  over een verknipte, sadistische jongen, langzamerhand kom je achter gebeurtenissen uit het verleden en geleidelijk aan komen de verhaallijnen mooi bij elkaar.

Het sterkste punt van dit boek is het leesplezier. Door de cliffhanger aan het slot, wil je weten hoe het verder gaat. Dit kun je in het tweede deel van "De sekte" trilogie lezen.



woensdag 30 mei 2018

Kom naar huis

De 89-jarige Isabelle McAllister vraagt haar kapster Dorrie om een grote gunst: ze vraagt haar, een zwarte alleenstaande moeder van halverwege de dertig, om met haar half Amerika te doorkruisen zodat zij in haar geboortestad een begrafenis kan bijwonen. Zonder verdere uitleg. Dorrie, die graag even weg is van alles vanwege de zorgen om haar tienerzoon en nieuwsgierig is naar de geheimen uit Miss Isabelles verleden, stemt toe. Niet wetend dat ze een reis tegemoet gaat die beide vrouwen voorgoed zal veranderen. Tijdens de lange autorit vertelt Isabelle hoe ze als jonge, eigenzinnige tiener in de jaren dertig in Kentucky verliefd werd op de zwarte zoon van de huishoudster, in een tijdperk waarin zo n relatie onmogelijk was. Het verhaal van deze verboden liefde en de tragische gevolgen ervan zetten Dorrie aan het denken. Ze realiseert zich dat het tijd is om een aantal cruciale beslissingen in haar eigen leven te nemen.


"Kom naar huis" is een ontroerend verhaal over twee vrouwen die in eerste instantie niet veel gemeenschappelijks hebben. Tot ze samen een reis gaan maken naar Cincinnati, de geboorteplaats van de 89 jarige Isabelle. Haar kapster Dorrie gaat mee om de auto te besturen. Onderweg leren ze elkaar beter kennen en hoort Dorrie de levensgeschiedenis van Isabelle. In haar jeugd is ze verliefd geworden op een zwarte jongen wat toendertijd onmogelijk was. Ondertussen heeft Dorrie zorgen over haar eigen zoon die thuis is en zet het verhaal van de oude dame haar aan het denken.

Dit verhaal is gebaseerd op de oma van de schrijfster. Mooi en aangrijpend verhaal over rassenhaat en een onmogelijke liefde.


vrijdag 18 mei 2018

Ik ben Eleanor Oliphant

Eleanor Oliphant heeft haar leven vrij goed onder controle. Ze draagt elke dag dezelfde kleren, eet elke dag dezelfde maaltijd, en koopt elk weekend twee flessen wodka. Met Eleanor Oliphant gaat eigenlijk alles goed. Haar zorgvuldig gestructureerde leven loopt op rolletjes en ze mist niks. Of althans, soms (best wel vaak eigenlijk) is ze eenzaam en zou ze gelukkig willen zijn.
Als Eleanor op een dag samen met een collega een oudere man helpt die gevallen is, verandert haar hele leven onverwachts. De muren die haar al zo lang beschermen verdwijnen als sneeuw voor de zon, en ze  al voor het eerst de confrontatie met haar angsten en twijfels aan moeten gaan. Want Eleanor Oliphant weet misschien wel hoe ze moet functioneren, maar ze heeft geen idee hoe ze moet leven.





Eleanor houdt van duidelijkheid in haar gestructureerde leven, verder gaat alles goed....denkt ze. De eenzame Eleanor brengt haar tijd door volgens vaste regels en is daar tevreden mee. Totdat ze samen met een collega een oudere man helpt bij een ongeluk, daarna gaan sommige dingen ineens anders. Door deze gebeurtenis raakt ze bevriend met Raymond en krijgt haar leven langzamerhand wat meer kleur. Met vallen en opstaan durft ze zich open te stellen en stapje voor stapje helpt hij haar gebeurtenissen onder ogen te zien die ze in haar jeugd heeft meegemaakt.

Wat een mooi verhaal was dit, het was ontroerend maar vaak moest ik ook zo lachen om die eigenzinnige Eleonor, vooral in het eerste gedeelte. Daarna werd de toon wat serieuzer. 
Dit boek heeft me doen lachen en huilen en is wat mij betreft een aanrader.


 

vrijdag 11 mei 2018

Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken

Een jonge schrijver reist af naar Alexandrië met in zijn koffer de boeken die zijn overleden vriend Tomas schreef. Hij wil deze boeken vereeuwigen door ze in een kast in de beroemde Bibliotheek van Alexandrië te zetten. Tegelijk gaat hij op zoek naar de tombe van Alexander de Grote, over wie hij al langer een biografie wil schrijven.
Tijdens zijn zwerftochten door de Egyptische stad duiken allerlei herinneringen op aan Tomas, die er als een schim blijkt rond te waren. 











Arjen van Veelen is journalist, columnist en nu ook schrijver, dit is zijn debuutroman.

Dit boek is een ode aan zijn jong overleden vriend, de Belgische schrijver Thomas Blondeau.
Tijdens zijn studententijd in Leiden raken ze samen bevriend, het wordt een intense vriendschap.
De flamboyante schrijver T(h)omas neemt de ik figuur onder zijn hoede en spoort hem aan tot schrijven. Als hij onverwachts sterft gaat de hoofdpersoon een tijd later op reis naar Alexandrië. Deze reis wordt levensecht en beeldend beschreven. Hierdoor leek het soms of ik een reisverslag las, dit kwam mede door de foto's die door het boek heen geplaatst waren.


Voor de ik persoon is het echter geen plezierreisje, hij gaat een belofte inlossen die hij heeft gedaan aan zijn overleden vriend. Tijdens deze reis haalt hij herinneringen op en probeert zijn dood te aanvaarden. Op een symbolische manier neemt hij afscheid van hem en probeert hem los te laten.
Ik las een mooi verhaal over vriendschap en verlies.




zondag 6 mei 2018

De dood zingt in Napels

Napels, 1931. Een bittere wind raast door de straten van de stad als er een moord gepleegd wordt in het donkere stadshart. Het San Carlo Theater staat op het punt de spectaculaire opera Cavalleria Rusticana uit te voeren, met in de hoofdrol 's werelds grootste tenor Arnaldo Vezzi. Maar een paar minuten voor aanvang wordt de operazanger dood in zijn kleedkamer gevonden. Zijn keel is doorgesneden met een stuk spiegel. Maar op de muren, zijn jas en sjaal is geen bloed te bekennen... De mysterieuze commissaris Ricciardi wordt op de zaak gezet. Hoewel het fascistische regime met zijn spionnen en corruptie het oplossen van zijn zaak moeilijk maakt, is hij vastbesloten de waarheid te achterhalen. Zal zijn onverklaarbare gave hem ook dit keer helpen?






De mooie kaft, de omschrijving, ik verwachtte een duister Italiaans verhaal. De eerste zin zet direct de toon van het boek:

"De dode jongen stond bewegingloos op het kruispunt tussen Santa Teresa en het museum" 

De schrijfstijl is even wennen, want wat wordt er precies bedoeld, al snel kom je erachter hoe zijn jeugd de zwaarmoedige Ricciardi heeft gevormd. Dit is het begin van een ontzettend sfeervol verhaal met een bovennatuurlijk tintje. Het speelt zich voornamelijk af rond de opera van Napels in 1931. Er is een beroemd operazanger vermoord en de hulp van Ricciardi wordt ingeroepen. Hij leidt het onderzoek op zijn eigen manier, hij hoort de doden en gaat voornamelijk op zijn gevoel af. Op een respectvolle manier ondervraagt hij de betrokkenen, met begrip en zonder ze te veroordelen. Dit boek moet het niet hebben van de spanning maar van de mooie sfeer.

Dit is het eerste deel dat vertaald is, inmiddels zijn er al 13 boeken geschreven, ik hoop dat er snel meer worden uitgegeven.





zaterdag 28 april 2018

Peachez, een romance

Voor Peachez, een romance heeft Ilja Leonard Pfeijffer zich gebaseerd op een waargebeurd verhaal: dat van een professor in Amerika die verliefd wordt op een fotomodel dat hij surfend op het internet leert kennen en voor wie hij een alles overstijgende liefde gaat koesteren die zijn leven overhoop haalt. Uiteindelijk blijkt zijn liefde te zijn gegrond op een fantasie. Maar geldt dat niet in wezen voor alle liefdesrelaties?











Dit boek is geschreven vanuit een Argentijnse gevangenis, waar een professor terug kijkt op een zeer intense liefdeservaring. Hij doet dit door middel van het schrijven van een bekentenis.

Als een professor net voor zijn pensioen denkt de liefde van zijn leven te hebben gevonden, weet je direct al dat het niet goed is afgelopen. Je leest over de online ontmoeting met Sarah en hoe dit contact zijn leven gaat beheersen. Hij laat al snel zijn gereserveerde houding los, ze worden steeds openhartiger tegen elkaar en hij ervaart een intense verliefdheid voor haar.
Het was moeilijk om me in de professor te verplaatsen, hij kwam erg naïef over en ik had vooral medelijden met hem. Ondanks zijn vele kennis kwam hij op me over als een eenzame, zielige man, zonder veel sociale contacten. Daarom was hij waarschijnlijk een makkelijk slachtoffer. Zijn vastgeroeste leven aan de universiteit was zijn houvast. Door zijn verliefdheid laat hij alles los en overwint zelf zijn vliegangst.

In het boek staan veel moeilijke zinnen, geschreven in Latijnse taal en mythologische begrippen, gelukkig werd het meestal wel goed uitgelegd. Soms begreep ik niet wat er stond. Ik kan begrijpen dat mensen hierdoor afhaken en het boek niet uitlezen. Dat is jammer want het is een mooi verhaal over een grote liefde. Ik heb me na een tijdje geconcentreerd op het verhaal en de moeilijke dingen later opgezocht.

Doordat dit boek is geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van een Engelse deeltjesfysicus, heb ik wel het gevoel dat ik een geloofwaardig verhaal heb gelezen, al blijf ik het onbegrijpelijk vinden dat iemand zo goed van vertrouwen kan zijn.



maandag 23 april 2018

En we noemen hem


Op 5 december 1946 wordt in Den Haag een bom bezorgd, verpakt als sinterklaas surprise. Drie 'foute Nederlanders' komen om het leven. Brein achter de aanslag is een verre oom van Marjolijn van Heemstra. In de familie groeit de aanslag uit tot een heldendaad.
Op haar achttiende krijgt Marjolijn een ring die van deze 'bommenneef' was - met het verzoek haar eerste zoon naar hem te vernoemen. Als ze jaren later in verwachting is, begint ze een zoektocht naar het ware verhaal achter de Sinterklaas moorden. Met de buik groeit ook de twijfel: was bommenneef een held of een ordinaire misdadiger? 







Dit boek is genomineerd voor de Libris literatuurprijs 2018, ik heb me opgegeven om mee te lezen met een leesclub bij Hebban omdat ik dit boek al op mijn "wil ik lezen" lijstje had staan.

Het boek begint met een proloog, hierin lees je dat de schrijfster een ring krijgt van een oudoom genaamd Frans, een ver familielid. Binnen de familie staat hij bekend als "de bommenneef". Hij wil dat degene die naar hem wordt vernoemd deze ring krijgt. Als Marjolijn zwanger wordt en een zoon verwacht, wil ze aan zijn wens voldoen en de jongen naar hem vernoemen. Maar eerst wil ze meer over zijn leven te weten te komen. Ze begint met vragen te stellen aan familieleden en mensen die hem hebben gekend. Daarna gaat ze opzoek in verschillende archieven. Niemand weet precies wat er tijdens de bomaanslag is gebeurt en wat de rol van Frans was tijdens het naoorlogse Nederland.
Vooral de twijfel van Marjolein vond ik goed weergegeven. Was hij goed of fout, dat is de belangrijkste vraag tijdens deze zoektocht.

Haar zwangerschap is heel mooi verweven in het verhaal. Het is op nuchtere en humoristische manier beschreven , het boek heeft een vlotte schrijfstijl. Door het aftellen van de weken zit er zelfs wat spanning in het verhaal. Het boek is erg origineel opgezet, maar hoe het precies gedaan is, daar kom je pas achter als je het boek uit hebt. Dan weet je ook pas hoe goed de titel bij het verhaal past.



zondag 22 april 2018

Ze is zoek

Elizabeth is zoek’ staat op het briefje in Mauds zak. Het is in haar eigen handschrift geschreven, net als het briefje op de muur. Maud wordt vergeetachtig. Ze koopt perziken op sap terwijl ze al een kast vol heeft, vergeet de thee te drinken die ze zelf inschonk en schrijft briefjes als geheugensteuntje. De mensen nemen haar niet meer serieus. Maar ze is vastbesloten te ontdekken wat er met haar vriendin Elizabeth is gebeurd en wat het verband is met het raadsel dat haar al zo lang kwelt: de nooit opgeloste verdwijning van haar zusje Sukey, vlak na de oorlog.







 
De dementerende hoofdpersoon in dit boek is de tweeëntachtigjarige Maud, vanuit haar perspectief wordt het verhaal verteld. In het boek lopen twee verhaallijnen door elkaar heen, beide staan ze in het teken van een vermissing. In het heden is Maud op zoek naar haar vriendin Elizabeth. Daarnaast blijft het verleden een grote rol spelen en heeft ze de zoektocht naar haar verdwenen zus Sukey nooit opgegeven. Ze gaat regelmatig op speurtocht, wat nogal wat hilarische momenten oplevert. Dit tot wanhoop van haar dochter die de zorg voor haar heeft. Tijdens het lezen merk je dat haar geheugen steeds slechter wordt, haar gedachtegang is heel mooi beschreven.

Het verloop van het verhaal vond ik wat saai en het einde kwam niet geloofwaardig op me over. Ik vond het verhaal overkomen als een roman terwijl ik een thriller had verwacht, er zit geen spanning in het boek.

Dit boek is een aanrader als je wat wilt lezen over dementie!




 Dit boek is eerder verschenen met de titel Elizabeth is zoek.‘

zondag 15 april 2018

Het huis van de drenkelingen

Het huis van de drenkelingen is een reis naar de donkerste hoeken van het menselijk bestaan. In een opvanghuis voor psychiatrische gevallen in Miami wordt de schrijver William Figueras opgenomen, in penibele mentale toestand. Het is alsof William de hel binnenstapt: vernederingen, verwaarlozing, fysiek geweld, misbruik, corrupte opzichters. Figueras legt het gortdroog vast, ook zijn eigen gedrag. Zijn dromen over Fidel Castro zijn humoristische flitsen in deze inktzwarte duisternis. 





De Cubaanse banneling en schrijver Guillermo Rosales was schizofreen en heeft de laatste jaren voor zijn zelfgekozen dood in 1993, zelf ook veel in dit soort opvanghuizen gezeten. Hij heeft bijna al zijn werk vernietigd, slechts een klein gedeelte is bewaard gebleven, waaronder dit boek  "Het huis van de drenkelingen".

Net als de schrijver verblijft William, de hoofdpersoon uit dit boek ook in een "boarding home". Dit is een opvanghuis voor psychiatrisch patiënten, hij weet dat dit een eindstation is.  Hij hoort stemmen en ziet duivels op muren. De bewoners worden onvoorstelbaar slecht behandeld door de baas van het huis, meneer Curbelo en zijn sadistische assistent Arsenio. Verwaarlozing, mishandeling en uitbuiting zijn in dit smerige huis aan de orde van dag. Aanranding, kleding in het toilet en bijna geen eten, dit is zijn miserabele leefomgeving. Van enig mededogen is geen sprake. Zijn enige houvast is het lezen van Engelse dichters. Als Francis in het huis komt wonen trekt ze gelijk zijn aandacht. Ze krijgen een relatie en hopen samen een nieuw leven te beginnen.

De uitzichtloosheid van de bewoners raakte me het meest. Toch vond ik het, ondanks de vele ellende, een bijzonder boek om te lezen, erg indrukwekkend.