vrijdag 20 maart 2020

De mooiste vrouw van de wereld

Jonah leidt een even zorgeloos als richtingloos bestaan. Terwijl zijn vriendin carrière maakt brengt hij zijn tijd het liefst door in de Neue Liebe, een bordeel net over de grens waar status en afkomst van geen belang zijn. Daar ontmoet hij Hugo, die hem vraagt om voor 'de mooiste vrouw van de wereld' te zorgen terwijl hij met zijn zigeunerband op tournee gaat. Jonah komt terecht in een spagaat tussen de wereld van de succesvolle mensen en het vrolijke niemandsland aan de zelfkant van de maatschappij, waar wordt gedronken en gedanst tot iedereen erbij neervalt en de rundvleessalade in de gordijnen zit. Als zijn vriendin aankondigt dat het tijd wordt voor een kind, moet hij kiezen. Of beslist het lot anders?





De mooiste vrouw van de wereld is het tweede boek van Jonah Falke, eerder las ik al zijn debuutroman Bontebrug. Dit boek kwam ik tegen in de bibliotheek en nadat ik het had meegenomen heb ik het in twee dagen uitgelezen.

Doordat het hoofdpersonage ook Jonah heet, lijkt het autobiografisch, dat gevoel had ik ook bij zijn eerste boek. Het lijkt of hij moeite heeft met het volwassen worden en kan moeilijk een keuze maken wat hij met de rest van zijn leven wil. Totdat hij niets meer te kiezen heeft.

Het verhaal bevat veel ranzige momenten, ook komen er nogal wat seksscènes in voor. Door de knappe beschrijving kwam het verhaal echt bij me binnen. Ik vond het een heerlijk boek om te lezen, met nogal wat over de top personages. Ze zijn heel mooi beeldend en levendig beschreven, ik vond hun leven heel uitzichtloos en triest. Maar soms moest ik ook heel erg om ze lachen.


De kloof

De weerzinwekkende Raoul Meridian heeft enkele gasten uitgenodigd in zijn landhuis, dat hij in de grimmige schoonheid van de woestijn heeft laten bouwen. Onder hen Albert, met zijn veel te mooie verloofde Nadine, die onweerstaanbaar wordt aangetrokken door de leegte van het landschap. Tijdens hun verblijf vallen zij ten prooi aan obsessies en misverstanden die hun weerga niet kennen.

Onaangeraakt door de hartstochten en intriges om haar heen, wijst het ontembare meisje Destina hun de weg naar het hart van een mysterieus ravijn, waar verlangen en wreedheid versmelten tot een meedogenloze waarheid.





Dit is het enige boek dat de Amerikaanse kunstenares Dorothea Tanning heeft geschreven. Ze is begonnen aan dit boek in 1943 en heeft er 57 jaar aan gewerkt. In eerste instantie sloeg het niet zo aan. Toen het in 2019 opnieuw is uitgegeven, tegelijkertijd met een grote tentoonstelling van haar kunstwerken in het Tate Modern, heeft het meer bekendheid gekregen. De omslag is een gedeelte van een eigen schilderij. Net als haar schilderijen is dit boek ook surrealistisch en bizar.

Een jong stel gaat een weekend logeren op een bijzonder landgoed midden in de woestijn. Meridian, de eigenaar is een vreemde man, hij heeft een laboratorium waar hij zich uitleeft door seksuele experimenten uit te voeren. Hij woont in het huis met zijn dochter Destina en haar overgrootmoeder. Het is een heel vreemd gezelschap en er gebeuren rare dingen. Destina leeft in een fantasiewereld, door de gebeurtenissen die beschreven zijn in het boek komt ze aan het eind van het verhaal hieruit. Na het lezen bleef ik er een raar gevoel over houden.


Herfst

De 101-jarige Daniel Gluck en de 32-jarige Elisabeth hebben een bijzondere vriendschap. Elisabeth leerde Daniel kennen toen ze acht was. Hij was haar buurman, en deze belezen, enthousiaste kunstverzamelaar nam haar mee in zijn wereld van kunst en literatuur.
Als Elisabeth naast een slapende Daniel in het verzorgingshuis zit, dringt de betekenis van de gesprekken die ze als kind met hem had tot haar door. Van hem leerde ze wat het leven waardevol maakt, en hij voedde ook haar belangstelling voor kunst, met name voor de popart kunstenares Pauline Boty over wie ze haar afstudeerscriptie heeft geschreven.
Daarnaast kijken we mee met de surreële ijldromen van Daniel, waarin tijd, ruimte, taal en natuur door elkaar heen spelen.
De meest hilarische pagina's zijn gewijd aan Elisabeths benadering van alledaagse beslommeringen, waarin Ali Smith met grimmige ironie de kille politieke verhoudingen na de Brexit en de dolgedraaide bureaucratie aan de kaak stelt.



De Schotse Ali Smith is een gevierd schrijfster met vele prijzen en nominaties op haar naam. Herfst is het eerste boek wat ik van haar heb gelezen. Het heeft veel indruk op me gemaakt. Het zit vol met verwijzingen naar andere boeken en schrijvers. Naar aanleiding van dit boek heb ik het verhaal "de doden" van James Joyce gelezen. Het boek is al een tijdje uit maar in mijn hoofd ben ik er nog niet klaar mee en zou het eigenlijk best nog een keer willen lezen. Ik vond het een bijzonder boek.



vrijdag 6 maart 2020

Nachtboot naar Tanger


Afbeeldingsresultaat voor nachtboot naar tangerHet is al laat in het Spaanse havenstadje Algeciras, wanneer twee verlopen Ierse gangsters staan te wachten op de veerboot uit Tanger. Een geliefde is verloren, een dochter wordt vermist, hun levens zijn aan diggelen. Of kan er nog iets aan gedaan worden?
Nachtboot naar Tanger is een roman over een wereld waarin seks, de dood, drugs en geweld de boventoon voeren, maar waarin het mysterie van de liefde tegelijk overwint. 
Kevin Barry is een Ierse schrijver van korte verhalen en een paar romans. Nachtboot naar Tanger is zijn derde roman. Het boek stond bij de bibliotheek tussen de sprinters en ik besloot het mee te nemen.


Twee uitgerangeerde Ierse criminelen halen herinneringen op terwijl ze wachten op een bankje in de aankomsthal van de veerboot tussen Tanger en Algeciras. Ze hebben een leven vol drugs en geweld achter de rug. Ze wachten op de verdwenen Dilly, de dochter van één van beide die al een paar jaar verdwenen is. Tijdens het wachten worden door middel van flashbacks anekdotes beschreven over hun vriendschap en leven. Dit alles speelt zich in een dag af.

Het verhaal was nogal somber vooral door de uitzichtloosheid van de twee mannen. Ik vond het een middelmatig boek.


vrijdag 21 februari 2020

Buurtsupermens

BuurtsupermensDe 36-jarige Keiko Furukura heeft al haar halve leven een uitzichtloos baantje als medewerkster van een Japanse buurtsupermarkt – en is daar volkomen tevreden mee. Van de mensen om haar heen begrijpt ze maar weinig, maar gelukkig heeft ze haar werk. Dáár heeft ze een functie, een handleiding om te volgen, klanten en collega’s om in hun gedrag, kledingstijl en manier van praten te kopiëren, en komt ze tot leven. Hoewel Keiko zelf geen vuiltje aan de lucht ziet en dag in dag uit klanten verwelkomt, dagspecials aanvult en nieuwe managers ziet komen en gaan, oefenen haar familie en collega’s steeds meer druk op haar uit om toch vooral snel een man te vinden en een échte carrière na te jagen – met alle gevolgen van dien. Sayaka Murata is een Japanse schrijfster die al meerdere prijswinnende boeken heeft geschreven. Met Buurtsupermens is ze internationaal doorgebroken. Het is een boek dat met humor is geschreven. De 36 jarige autistische Keiko is helemaal op haar plaats in de buurtsuper. Ze neemt haar werk erg serieus en doet nauwgezet wat er van haar wordt verwacht. Omdat ze anders is dan de mensen in haar omgeving denkt ze dat ze ziek is en een manier moet vinden om te genezen. Ze probeert zich te conformeren aan haar omgeving maar erg gelukkig wordt ze er niet van.Supermens is een fijn boek om te lezen. Het deed me denken aan het boek Ik ben Eleanor Oliphant.

donderdag 20 februari 2020

Tegenkleuren


Leiden, 1970. Juliette en Marie zijn achttien als ze de beschermde omgeving van het weeshuis verlaten en onderdak krijgen in een Leids hofje. De nieuw verworven vrijheid brengt verantwoordelijkheden én dilemma's met zich mee. Als Marie een belangrijke keus maakt, weet Juliette niet goed hoe ze hiermee moet omgaan. Pas als ze het verhaal hoort van Femke, een weesmeisje uit de negentiende eeuw, kan ze haar eigen dilemma's omzetten in onvoorwaardelijke vriendschap. Stefan Tetelepta geeft zijn boeken uit in eigen beheer en heeft zijn eerste boek Kismet weggegeven in ruil voor een recensie. Dit boek heb ik al een tijdje op mijn e-reader staan maar het is er nog niet van gekomen om deze te lezen. Deze novelle, Tegenkleuren is al een tijdje te downloaden op boekensite Hebban, dit is een erg leuke manier om kennis te maken met deze auteur.Tegenkleuren speelt zich af in Leiden in twee verschillende tijden. Je krijgt een mooi beeld van de stad en leert wat over de geschiedenis, het is tevens de stad waar Stefan Tetelepta zelf woont. Twee vriendinnen uit het weeshuis gaan in een hofje naast elkaar wonen, ze zijn op elkaar aangewezen en moeten leren omgaan met hun verworven vrijheid. Ondertussen lees je ook het verhaal over een andere meisje dat een eeuw geleden opgroeide in hetzelfde weeshuis. Aan het einde komen deze twee verhaallijnen mooi samen.
Het is een sfeervol verhaal met een boodschap, ik heb het met veel plezier en interesse gelezen. Nu ik het heb gelezen zou ik graag Leiden weer eens willen bezoeken, dan zou ik naar het weeshuis gaan en nog eens door de hofjes wandelen. Ook zou ik wat meer willen weten over de kruitramp. Hier had ik nooit van gehoord. Mocht je het boek ook willen downloaden, hier is de link.

woensdag 19 februari 2020

BAM

Afbeeldingsresultaat voor jelle brandt corstius bam Jelle Brandt Corstius is als achtjarige gefascineerd door de Grote Bosatlas. En dan vooral door de kaart van Siberië: die is bijna leeg. Hoe zou het zijn om daar te wonen? Wat doen ze daar? En wanneer mag hij erheen? Op diezelfde kaart ziet hij dat er wordt gewerkt aan een spoorlijn door die leegte, met de magische naam ‘Bajkal-Amoer Magistrale’. De BAM.

Het duurt nog dertig jaar voor Jelle twee reisgenoten vindt die met hem op de BAM willen springen: kunstenaar/charmeur Aldo en grafisch ontwerper/stoïcijn Fabian – drie rare Nederlanders die hier voor hun lol zitten, geen Rus die ze begrijpt.

Samen leggen ze 4287 kilometer af door een sterk veranderd – en ijskoud – Rusland. Terwijl de trein de taiga en de tijdzones door dendert, het drietal in gesprek gaat met Poetin-haters en -liefhebbers en met een man die zijn kachel stookt met de verzamelde werken van Lenin, kan Jelle zich alleen maar afvragen: waarom rijdt hier een trein? En waarom zit ik erin?


 

Jelle Brandt Corstius is schrijver, Rusland-kenner en programmamaker. Hij heeft al meerdere boeken en tv programma's over dit land geschreven en gemaakt. 


Een reis van niets naar niets.....staat vermeld op de voorkant van het boek. Wat maakt het dat mensen gaan reizen in een soort niemandsland? Jelle is als kind gefascineerd geraakt door de BAM en heeft al heel langs de wens om naar Siberië te gaan en deze bijzondere treinreis te maken. De eerste twee keer moest hij zijn reis onderbreken. In dit boek lees je zijn belevenissen tijdens deze reizen die hij uiteindelijk toch afmaakt samen met twee vrienden.

Door het lezen van dit boek ben ik geïnteresseerd geraakt in deze spoorlijn en wil nog wat meer weten over de BAM. Daarom heb ik nog een boek besteld bij de bibliotheek van iemand die hier ook over heeft geschreven. Dit boek had voor mij wel iets uitgebreider mogen zijn. Het is een dun boek en bevat ook nogal wat foto's. Verder is het een heerlijk boek om bij weg te dromen.




zondag 16 februari 2020

RIP

Een tienermeisje wordt op afschuwelijke wijze aangevallen in de bioscoop waar ze werkt. Even later ontvangen haar vrienden via Snapchat filmpjes waarop ze doodsbang om vergeving smeekt. Als haar dode lichaam eindelijk wordt gevonden, is het gemerkt met een ‘2’. Een tienerjongen wordt enkele dagen daarna op gelijke wijze omgebracht. Zijn levenloze lichaam is voorzien van een ‘3’.

Politiecommissaris Huldar wordt op het moordonderzoek gezet. Hij moet daarbij opnieuw samenwerken met Freyja, die wordt opgeroepen om de pubers te ondervragen. Samen gaan ze op zoek naar lichaam nummer ‘1’, dat hopelijk meer licht op de zaak zal werpen. Freyja is ervan overtuigd dat de moordenaar het slachtoffer is geweest van pesterijen, en nu wraak neemt. Zoals ze dat ooit zelf ook wilde doen. 



Dit is het derde boek van de IJslandse Yrsa Sigurdottir met een hoofdrol voor politiecommissaris Huldar. De voorgaande delen Vortex en DNA las ik eerder dit jaar. RIP las ik voor de leesclub van Thrillone. 

Deze keer begint het verhaal direct met de moord op een jong meisje, heel creepy en gewelddadig. Het is een andere start dan de twee voorafgaande boeken die begonnen met een prikkelende proloog. Daardoor kon je meer mee puzzelen, dit gevoel miste ik een beetje bij dit boek. Al snel wordt duidelijk wat de reden van de moorden is en in welke hoek de dader gezocht moet worden.

Het verhaal is echt van deze tijd, de moordenaar deelt foto's via snapchat, het zal daarom ook zeker de wat jongere lezers aanspreken. De zoektocht wordt nogal bemoeilijkt door de strubbelingen binnen het team. Huldar en zijn collega Gudlaugur worden tijdens het onderzoek zo goed als genegeerd door het hoofd van het team Erla. Als je de vorige boeken hebt gelezen weet je waarom ze een verstoorde verhouding hebben. Ook de hulp van kinderpsycholoog Freyja wekt irritatie bij haar op.

Als er vervolgens een jongen wordt vermist gaat de tijd dringen om de dader te vinden. Door het vele gekissebis zit de vaart er niet echt in, het wat mij betreft wat spannender en vlotter gemogen. Het einde en de dader kwam niet uit onverwacht hoek. RIP is een thriller met een zeer actueel thema en het afsluitende gedeelte vond ik toch prikkelend genoeg om zeker het volgende deel te gaan lezen als het uitgebracht gaat worden.




vrijdag 14 februari 2020

Muidhond

 
De mensen moesten hem niet, dat was altijd zo geweest. Maar de natuur nam hem zoals hij was. Nadat Jonathan bij gebrek aan bewijs is vrijgesproken van tbs, keert hij terug naar het krappe huisje in het vissersdorp waar hij samen met zijn eenzame moeder woont. Hij verheugt zich erop om weer met hond Milk in de duinen te kunnen wandelen. Al snel krijgt hij gezelschap van zijn nieuwe buurmeisje, die door haar moeder aan haar lot wordt overgelaten. Jonathan is bang om opnieuw de fout in te gaan en probeert haar op afstand te houden. Gewetensvol maakt hij de oefeningen die zijn psycholoog hem in de gevangenis heeft gegeven. Maar zijn hoofd wordt voller en voller en hij lijkt de controle te verliezen.




Inge Schilperoord kruipt in het hoofd van een kindermisbruiker. Als hij vrijgesproken wordt van tbs lees je hoe hij probeert zijn leven op een goede manier vorm te geven. Het beklemmende leven met zijn moeder in een klein huisje, het eentonige werk op de visfabriek. Je voelt zijn worsteling en angst tegen de verleiding van zijn buurmeisje. Ik kreeg zelfs een beetje empathie voor hem. Het einde wilde ik zo lang mogelijk uitstellen en ik ging steeds langzamer lezen, eigenlijk wilde ik niet weten hoe het zou aflopen....

Ik vind het heel knap hoe de schrijfster dit vreselijke thema tot een prachtig geschreven boek heeft kunnen vervaardigen.



vrijdag 7 februari 2020

Vortex


In Reykjavik wordt een tijdcapsule gevonden met daarin brieven van dertienjarige schoolkinderen die voorspellen hoe hun leven er in 2016 uit zal zien. Tussen de brieven bevindt zich ook een lijst met initialen van mensen die vermoord zullen worden. Hoewel de brief niet serieus wordt genomen, roept politieman Huldar de hulp in van kinderpsychologe Freyja bij de ondervraging van het kind dat deze boodschap schreef.

De gevonden brief wordt echter urgent wanneer verschillende lichaamsdelen opduiken in de stad, gevolgd door de moord op een man wiens initialen op de lijst voorkomen. Huldar en Freyja zullen de schrijver en de moordenaar moeten vinden, voordat die alle slachtoffers op de lijst heeft vermoord.




De opzet van dit boek is hetzelfde als het eerste deel uit deze serie DNA. In de proloog lees je over een gebeurtenis uit het verleden, dit speelt een grote rol in het verloop van het verhaal. Het thema van dit boek is heel heftig namelijk kindermisbruik. Dat dit levenslange gevolgen heeft voor de betrokkenen is niet vreemd. Wat er zich heeft afgespeeld kom je mondjesmaat te weten. Het boek leest als een puzzel waarin ik regelmatig teruggebladerd heb. Ik vind het erg leuk om steeds mee te denken. Met Vortex is Sigurdottir er wat mij betreft in geslaagd het niveau van haar eerste boek vast te houden. Ik ga direct verder met R.I.P. en hoop op wederom een spannend verhaal en ben heel benieuwd naar het verloop van de relatie tussen Feyja en Baldur.