zondag 18 augustus 2019

Doet sneeuw pijn


Eindelijk hebben ze elkaar gevonden, Carolien en Jean Michel. Ze beginnen een leven samen, wat niet altijd even makkelijk is. Ze krijgen een prachtige zoon. Dan gaat Jean zoals elk jaar skiën met zijn vrienden en dit keer komt hij niet meer terug. Na de begrafenis rest er een levensgroot gat dat opnieuw gevuld moet worden. Maar hoe? Doet sneeuw pijn is een boek over de liefde tussen twee gewone mensen, een ondenkbaar verlies en de onwaarschijnlijke kracht om opnieuw te beginnen.






Als Carolien verliefd wordt op Jean Michel is ze in het begin wat twijfelachtig over hun relatie. Als dit gevoel over is gaat ze er volledig voor en volgt er een gelukkige tijd. Je leest over hun tijd als ze pas samenwonen, de ups en downs. Daarna verloven ze zich en niet veel later wordt hun liefde bekroont met de geboorte van een zoon. Helaas is hun geluk van korte duur als Jean verongelukt. Om dit grote verdriet te verwerken en de herinneringen te bewaren voor haar zoon is ze hun verhaal gaan opschrijven.

De schrijfster is journaliste, ze schrijft columns en dat merk je tijdens het lezen van dit boek. Het verhaal heeft een erg prettige schrijfstijl en is geschreven in korte hoofdstukken zodat je blijft lezen. Het zijn verhalen met een lach en een traan.




vrijdag 16 augustus 2019

Een al te mooi meisje


De politie van Frankfurt stuit op twee mannen die met messteken om het leven zijn gebracht. Een van hen ligt in de kofferbak van een auto. Al snel wordt bekend van wie de auto is en dat de auto in de omgeving van Frankfurt door getuigen is gesignaleerd, met als inzittenden drie mannen en een beeldschoon meisje. De patholoog-anatoom ontdekt dat de twee mannen met hetzelfde wapen en waarschijnlijk door dezelfde persoon zijn vermoord. Inspecteur Robbert Mathaler gaat op zoek naar de derde man en het meisje. De identiteit van de man is snel achterhaald, maar het meisje blijft voor iedereen een raadsel.  



 
  

Naar dit boek was ik al heel lang opzoek, ik had het ooit als tip genoteerd en na vele maanden wachten kon ik het eindelijk bij de bieb afhalen.

Een al te mooi meisje is de eerste thriller van de Duitse Jan Seghers. Hij schrijft onder pseudoniem, zijn echte naam is Matthias Altenburg. Onder zijn eigen naam schreef hij al meerdere romans.

Dit is het eerste boek met een hoofdrol voor hoofdcommissaris Robert Marthaler. Een getergde man die eigenlijk net op vakantie wil gaan. Maar dan moet hij plotseling toch in Frankfurt blijven en deze mysterieuze zaak proberen op te lossen. Al snel komt hij erachter dat het mooie meisje de sleutel is maar wie en waar is ze. Als lezer krijg je mondjesmaat informatie over haar. Door de meerdere verrassende plotwendingen blijft het verhaal boeien tot aan het einde toe.

Ik vond het een mooie kennismaking met deze schrijver. Wel vond ik het verhaal een beetje gedateerd, het is geschreven in 2004. Daarom zal ik niet speciaal op zoek gaan naar het volgende deel. Of ik moet het toevallig tegenkomen op een boekenmarkt of kringloop. De boeken zijn volgens mij alleen nog maar tweedehands te koop, behalve deze.



woensdag 14 augustus 2019

Bloedfraude

Wat wil jij later worden?’ Zonder te aarzelen antwoordde de zevenjarige Elizabeth Holmes: ‘Miljardair.’ ‘Waarom geen president?’ ‘De president zal mij ten huwelijk vragen omdat ik straks miljarden verdien.’ Op haar negentiende was Elizabeth eigenaar van de meest veelbelovende start-up van Silicon Valley: Theranos. Een nieuwe, snelle bloedtest, die de medische wereld op zijn kop zou zetten. Hoe het precies werkt? Dat begrijpt niemand. Al in het eerste jaar haalde Holmes het ongekende bedrag van 45 miljoen dollar op en prijkte het stralende portret van de nieuwe Golden Girl in de techwereld op alle businesskranten en bladen. Extraordinary, werd het genoemd. Maar haar val was diep, haar bedrijf bleek gebaseerd op leugens en vervalste tests, en Holmes voerde een schrikbewind om haar moedwillige fraude te verhullen.


Wat een ongelooflijk verhaal dacht ik, nadat ik het uitgelezen had! In dit boek lees je het waargebeurde verhaal over de opkomst en ondergang van Theranos. Dit is een Amerikaans miljardenbedrijf, opgericht door de jonge Elizabeth Holmes. Ze beweert een apparaat te hebben ontworpen om snelle bloedtesten te doen, een medische revolutie waarin veel hooggeplaatste mensen, tot regeringsleiders aan toe, in geloven en investeren. Binnen het bedrijf heerst een erg nare cultuur, vol achterdocht en controle, tegenspraak wordt niet geduld. Als een medewerker argwaan krijgt worden ze direct ontslagen en moeten een geheimhoudingsverklaring ondertekenen. Onbegrijpelijk hoeveel investeerders, invloedrijke Amerikanen, haar roemden en geloofden in haar verhaal. Onderzoeksjournalist bij The Wall Street Journal en schrijver van dit boek John Carreyrou kwam dit verhaal op het spoor en heeft zich erin vastgebeten. Hij heeft vele getuigen gesproken en uiteindelijk is dit verhaal in de openbaarheid gebracht.

Het boek leest als een documentaire, helaas wel met nogal wat spel- en vertaalfouten. Er werd ook nogal wat technische (laboranten) taal gebruikt, dit vond ik best lastig te volgen. Ook de vele personages maakte het niet zo makkelijk leesbaar. Ik probeer altijd kritisch te zijn in wat ik hoor en lees. Dit boek heeft me weer eens duidelijk gemaakt hoeveel gebakken lucht er wordt verkocht. Daarom ben ik blij dat ik ik dit boek heb gelezen.

Momenteel loopt er een rechtszaak tegen Holmes waarin ze wordt beschuldigd van fraude, er hangt haar een gevangenisstraf van 20 jaar boven het hoofd. Inmiddels zijn de opnames voor de film over deze zaak al gestart.




woensdag 7 augustus 2019

Hebban debuutprijs 2019

Voor de Hebban debuutprijs 2019 mocht ik, net als vorig jaar, meelezen met de lezersjury. Van de longlist heb ik drie boeken gelezen, geen van deze zijn genomineerd voor de shortlist. Wat me opviel was dat alle boeken erg op elkaar leken qua thema. Ze gingen alle drie over een problematische jeugd verteld vanuit het perspectief van een opgroeiend kind. Tussen nummer 2 en 3 zat voor mij niet veel verschil. Het boek "De dag die nooit komt" van Oliver Reps heeft me erg aangegrepen en vond ik het meest bijzondere boek. Op zondag 15 september is de bekendmaking van de winnaar. Ik ga proberen nog wat boeken van de shortlist te lezen voor die tijd. Het was weer erg leuk om mee te doen.

Moeders van anderen


Een buitenwijk in de jaren negentig. Nico en Kine hebben eigen regels om de wereld bij elkaar te houden. Altijd in de voorste metrowagon staan, altijd een groene trui dragen op donderdag. Maar de belangrijkste regel: nooit praten over hun moeder, nooit over haar drankgebruik, nooit over de dingen waar ze bang voor zijn.

Reikhalzend kijken de zusjes uit naar het moment dat ze een scooter kunnen kopen. Terwijl ze hun wereld langzaam uitbreiden lijkt vooral Kine zich te ontplooien. Nico daarentegen raakt steeds meer vervreemd van haar leeftijdsgenoten. Nauwkeurig analyseert ze de rampen die er om hen heen gebeuren, tot ze in haar fatalisme niet meer ziet welke ramp er werkelijk op hen afkomt.





De zusjes Kine en Nico groeien op bij hun gescheiden aan alcohol verslaafde moeder. Ze is in het hippie tijdperk blijven hangen en kan nauwelijks voor de meisjes zorgen. Ze wonen in een armzalige flat, zonder veel spullen en er is bijna nooit geld.  Hun vader heeft een nieuwe vriendin en zien ze nauwelijks. Tijdens het lezen vroeg ik me af waarom niemand naar het gezin omkeek, geen enkele instantie kwam in het verhaal voor. Ik vond het ongelooflijk dat niemand iets aan hun situatie probeerde te doen. Al probeerden ze zelf de schijn op te houden voor de buitenwereld, er moeten toch mensen hebben geweten over de schrijnende omstandigheden waarin ze leefden.

Om beurten zijn de meisjes aan het woord, al zit er niet veel verschil in hun vertelstijl. Ze groeien samen op en worden volwassen, dit alles wordt verteld in korte fragmentarische hoofdstukken. Als ze ouder worden gaan ze elk op hun eigen manier met de alcoholverslaving van hun moeder om, toch blijven ze loyaal aan hun moeder.

Het boek is geschreven in een vlotte maar mooie schrijfstijl met gelukkig ook de nodige humor erin verwerkt, zo blijft het verhaal enigszins luchtig . De angst en onmacht van de meisje is goed voelbaar gemaakt. Ook staan er veel feiten en voorwerpen uit de 90er jaren beschreven. Dit zorgt voor veel herkenbaarheid.

Ik heb eerst het boek gelezen en toen pas informatie over de schrijfster opgezocht. Ze is journalist en documentairemaker, dit is haar debuutroman. Het blijkt dat ze zelf ook te maken heeft gehad met een alcoholistische moeder. Haar eigen ervaringen heeft ze gedeeltelijk verwerkt in dit boek.




De verschrikkelijke jaren tachtig

De verschrikkelijke jaren tachtigDe jaren tachtig. De verteller woont in een woongroep, het restant van een communistische commune, samen met vier moeders, wat andere kinderen en goeroe Bert. De kinderen worden min of meer aan hun lot overgelaten terwijl de volwassenen veel met elkaar praten (het liefst naakt - 'Als je naakt bent, heb je geen schild,' zegt Bert), therapie doen, ruziemaken, en opnieuw met elkaar praten (weer naakt). Aan hun lerares op school hebben ze ook niets, want die gaat ook met Bert naar bed. De enige met wie de verteller enigszins kan opschieten, is Donnie.
Als de kinderbescherming dreigt in te grijpen en de volwassenen allemaal in paniek raken, vat de verteller het plan op om samen met Donnie weg te lopen. Naar België. Want daar is de mayo beter. 




 
Tim Kamps is een veelzijdig man. Hij is cabaretier, regisseur en nu ook schrijver. Zijn naam kende ik niet maar toen ik hem opzocht, na het lezen van dit boek, wist ik wel wie hij was. 

Het is leuk en herkenbaar om over de gebeurtenissen uit de jaren tachtig te lezen. Het grootste gedeelte van het boek gaat over het leven in de commune. De hoofdpersoon beschrijft de vaak hilarische gebeurtenissen op een vlotte manier. De volwassenen zijn voornamelijk met zichzelf bezig zodat de kinderen veelal zichzelf moeten redden. Het boek is triest en grappig tegelijk vooral als je beseft dat een groot gedeelte op waarheid is gebaseerd. Het beste van dit boek vond ik zonder twijfel het verrassende einde, ik had dit echt niet zien aankomen en wilde het boek eigenlijk nog een keer lezen. Een heel knap en origineel geschreven debuut waarvan de filmrechten al zijn verkocht!

 

De dag die nooit komt


De dag die nooit komt is het relaas van de zeventienjarige filmfanaat Elias. In één lange slapeloze nacht overdenkt hij de gebeurtenissen die hem in de situatie hebben gebracht waarin hij zich nu bevindt. Hij vertelt over die zomer, nu zo'n driekwart jaar geleden. Over zijn vriendin Polly, die als een engel uit de lucht is komen vallen, over zijn zusje Evi. En over de demonen in z'n hoofd. Het is een verhaal waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet, het verrast, ontroert, en het voert je mee tot aan het ontluisterende einde. Het begint zo:

'De rode natuurlijk.'
'Waarom de rode?'
'Omdat het geen keuze is.'
'Hoezo geen keuze? Je kan toch de blauwe kiezen?'
'Da's geen keuze. Geen echte.'

We keken naar The Matrix, de sciencefictionfilm met Keanu Reeves, het eerste deel, Polly en ik, op bed, met onze rug tegen kussens, tegen de muur, op mijn kamer, juli vorig jaar. Ze had de film nog nooit gezien en ik wel een keer of vier, vijf.







Toen ik dit boek kreeg wist in niet waarover het verhaal zou gaan. Al snel werd duidelijk dat Elias, de hoofdpersoon, een lastige jongen is voor zijn omgeving. Hij is sadistisch en vecht met zijn klasgenoten als iemand onrecht wordt aangedaan. Hij heeft weinig aansluiting met andere jongeren. Hij heeft een enorme sterke band met zijn jongere zusje Evi. Evi is ernstig ziek en Elias maakt zich zorgen om haar. Gelukkig ontmoet hij op een dag een meisje, Polly. Door haar vriendschap verandert het leven van Elias en Evi.
Door middel van flashbacks lees je over de afgelopen maanden uit het leven van deze zeventienjarige jongen. 

Ik had niet verwacht dat het boek me zo zou raken toen ik begon met het lezen van dit boek. Het is een beklemmend en onheilspellend verhaal met verschillende wendingen. Hoewel het onvermijdelijke einde niet helemaal onverwachts kwam sloeg ik na de slotzin het boek toch verbijsterd dicht.
De titel en de uitvoering, alles klopt aan dit boek, dit ontdek je pas nadat het uit is.
Het is zeker een aanrader voor jongeren, hun belevingswereld is goed beschreven.

Olvier Reps is mede eigenaar van een kinderboekenwinkel en dit boek is zijn debuutroman.
Ik mocht dit boek lezen voor de Hebban debuutprijs.


 Bekijk hieronder de boektrailer, na het lezen van deze roman vond ik deze heel erg mooi bij het verhaal passen.


zondag 4 augustus 2019

Hars

 
Liv stierf toen ze nog maar zes jaar oud was. Tenminste, dat is wat iedereen denkt. Haar vader weet dat hij de enige is die ervoor kan zorgen dat zij veilig is. Dus verlaat hij op een avond zijn afgelegen huis om zijn boot de zee op te duwen en richting de rotsen te sturen, om nadien zijn dochter als vermist op te geven.
In het huis dat steeds voller wordt houdt Liv zich in een container verborgen. Zo hoeft zij nooit naar school. En zo blijft zij voor altijd bij haar ouders. Want haar moeder wordt alsmaar groter en komt het huis ook nooit meer uit en haar tweelingbroertje Carl is altijd dicht bij haar, alhoewel zij de enige is die hem kan zien…





 
Ane Riel is een Deense schrijfster, ze publiceerde al eerder educatieve boeken. Met dit boek "Hars" is ze doorgebroken en won ze diverse literaire prijzen. Ik heb het gekocht tijdens de spannende boeken weken. Het boek is mooi vormgegeven. De kaft is net als het boek sprookjesachtig maar met donkere wolken op de achtergrond.

Zo ook het leven van de zesjarige Liv. Ze groeit op in een probleem gezin die in het enige huis op een schiereilandje wonen. Doordat het zo geïsoleerd ligt hebben ze bijna geen contact met andere mensen. Ondanks dat er veel liefde is kunnen de ouders het leven niet goed aan en glijden steeds meer af. Ze proberen het meisje te onttrekken aan de maatschappij en ondertussen lopen de problemen steeds meer op binnen het gezin. Ondanks dat er soms gruwelijke dingen op het eiland gebeuren bleef ik toch alle personages sympathiek vinden.

Ik las dat de filmrechten voor dit boek al zijn verkocht, deze ga ik dan zeker kijken. Het is een prachtig geschreven origineel verhaal waar ik nog lang aan zal blijven denken. Voor echte thrillerfans is het verhaal misschien niet spannend genoeg, dit boek heeft wel wat onderhuidse spanning en een paar griezelige elementen. 
Wat mij betreft is het zeker een aanrader.


donderdag 1 augustus 2019

Wees blij dat je ze nog hebt

Afbeeldingsresultaat voor yvonne kroonenberg wees blij dat je ze nog hebtHoe is het om oude ouders te hebben, die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen? Dat vroeg Yvonne Kroonenberg aan vrienden en kennissen. En ze zette een oproep op internet.
Het leverde een heleboel reacties op. Blije mantelzorgers,boze mantelzorgers, wanhopige mantelzorgers. In dit boek lees je hun verhalen

Vanuit verschillende perspectieven worden ouderen en hun zorg belicht. Het meest schrijnende vond ik de verhalen die verzorgers vertelden. Er wordt zoveel geld uitgegeven aan uiterlijke schijn en administratieve rompslomp. Hiermee kunnen ze zoveel leuke en betere dingen voor de mensen mee doen. Helaas heb ik hier ook veel mee te maken doordat ik mantelzorger voor mijn moeder ben. Het is een herkenbaar boek dat makkelijk leesbaar is, met moeilijke maar gelukkig ook wat luchtige situaties.



zaterdag 27 juli 2019

Niemand hoort het

Sinds professor Paul Davis ’s nachts over een afgelegen weg reed en daar een moordenaar verraste die zich van een paar lijken probeerde te ontdoen, kampt hij met PTSS, depressies en toenemende problemen op zijn werk. In een poging hem op te vrolijken, brengt zijn vrouw Charlotte een oude typemachine voor hem mee, zodat hij kan beginnen aan de roman die hij altijd al wilde schrijven. Maar de typemachine blijkt een probleem te zijn. Paul weet zeker dat de machine bezeten is en ’s nachts uit zichzelf typt. Alleen hij kan het geluid horen; Charlotte merkt er niks van. Zij maakt zich zorgen over haar man en denkt dat hij aan het ontsporen is.

Paul gelooft dat het apparaat op de een of andere manier verbonden is met de moordenaar die hij heeft ontmaskerd. De moordenaar liet zijn slachtoffers verontschuldigingen aan hem typen voordat hij hun levens beëindigde. Heeft een ziekelijke wending van het lot ervoor gezorgd dat zijn leven vervlochten is geraakt met dat van de moordenaar, en zou het om dezelfde typemachine kunnen gaan? Misschien kan Paul het ding beter wegdoen. Misschien moet hij stoppen met vragen stellen en vluchten nu het nog kan.



Linwood Barclay is een gerenommeerd Amerikaans thrillerschrijver, echter ik had nog nooit iets van hem gelezen. Dit boek is dus mijn kennismaking met zijn boeken. 

Door de bizarre proloog werd ik gelijk het verhaal ingezogen. Barclay schijft heel gedetailleerd, je leert de personages goed kennen, denk je....

Na een traumatische ervaring probeert Paul zijn belevenissen van zich af te schrijven en het op deze manier te kunnen verwerken. Als hij van zijn vrouw een oude typemachine krijgt begint hij met hernieuwde energie aan zijn verhaal. Al snel gebeuren er vreemde dingen met deze typemachine die alleen Paul hoort. Midden in de nacht hoort hij telkens typegeluiden en de typemachine drijft hem tot waanzin. Hij begint zelfs te denken dat zijn typemachine bezeten is, hierdoor krijgt het verhaal een griezelig sfeertje. Er wordt een gevaarlijk psychologisch spelletje met hem gespeeld.

Meerdere malen wordt er een verrassende draai aan het verhaal gegeven, waardoor het een plezier was om dit boek te lezen.