donderdag 30 december 2010

Het labyrint van water


Afdera Brooks’ grootmoeder ligt op sterven in haar huis in Venetië en vraagt haar kleindochter de inhoud van een kluis in New York op te halen. Het eeuwenoude manuscript dat Afdera daarin vindt lijkt een verloren evangelie te zijn, het evangelie van Judas Iskariot. Afdera’s poging de oorsprong van het geschrift te achterhalen voert haar van Zürich naar Alexandrië en van Cairo naar Akko. Iedereen met wie ze contact heeft wordt kort daarna dood aangetroffen, met een achthoekige lap op het lichaam. Maar er is geen weg terug, zeker niet als ze bij de spullen van haar twintig jaar geleden verongelukte ouders eenzelfde stuk stof vindt. Op het spel staan Afdera’s persoonlijke geschiedenis en de geschiedenis van het christendom.

Dit boek heb ik van Crimezone gekregen om te lezen als discussieboek. In tegenstelling tot de meeste lezers van dit boek viel mij het boek een beetje tegen. Ik vond het moeilijk om mijn aandacht er bij te houden en sommige stukken vond ik erg saai. Ook de karakters spraken me niet zo aan en ik vond het allemaal erg vergezocht, vooral hoe gemakkelijk er mensen werden gedood en hoe de hoofdpersoon hier mee omging.

Wel vond ik de cover erg mooi en ook de titel past goed bij het verhaal. Ik heb me een hele tijd afgevraagd wat de titel te betekenen zou hebben.
Echt uniek en origineel vind ik dit boek niet, er zijn zoveel boeken over (Italiaanse) kerken waar geheime codes en voorwerpen te vinden zijn.

zaterdag 18 december 2010

Schemeruur

Dit is het debuut van Johan Theorin, helaas zijn er pas twee boeken van hem. Hij is bezig met een kwartet, een boek over alle vier de seizoenen.
Dit is het "herfst" boek. Een tijdje terug heb ik ook al Nachtstorm, het winterboek gelezen. De boeken spelen zich of op het Zweedse eiland Oland.
Dit boek bestaat uit twee verhaallijnen. Het verhaal van Julia en haar vader, Julia's zoontje verdween twintig jaar geleden en over Nils Kant, een eigenaardige bewoner van het eiland.
Deze verhaallijnen worden afwisselend beschreven en komen op het einde heel verrassend bij elkaar. Wat me heel erg aansprak is de beschrijving van de sfeer op het eiland.
Ik kan me nu al verheugen op het volgende boek!!




Op een mistige dag aan het eind van de zomer verdwijnt op het Zweedse eiland Öland een zesjarig jongetje. Familie, politie en vrijwilligers zoeken dagenlang vergeefs het hele eiland af.
Twintig jaar later krijgt zijn moeder, Julia, een telefoontje van haar vader, die na zijn pensionering op Öland is blijven wonen. Er is bij hem een pakje bezorgd met daarin een kinderschoen.
Julia keert met tegenzin terug naar het eiland waar ze weer wordt geconfronteerd met het drama van de verdwijning van haar zoontje.

donderdag 9 december 2010

De beschermengel


Waarom vernietigen we de dingen die we het meest liefhebben? Dit is de vraag waarvoor Paulo Coelho zich gesteld ziet als hij geconfronteerd wordt met zijn verleden. Samen met zijn vrouw Chris begint hij aan een reis van 40 dagen door de hitte van Mojavewoestijn, waar zij de Walkuren ontmoeten, een groep vrouwen die door de woestijn trekt om de waarheid over engelen te verkondigen.
In De beschermengel vertelt Paulo Coelho over zijn persoonlijke strijd, vol twijfels en angsten, maar het is ook een verhaal van twee mensen die alles op alles zetten om elkaar te begrijpen.


Dit is een ouder boek van Paulo Coelho maar nu pas uitgegeven.
Eigenlijk wist ik niet eens waar dit boek over ging toen ik het bij de bieb bestelde, ik ging puur op de auteur af.
In dit boek lees je over zijn eigen ervaringen om zijn beschermengel te vinden. Hij vertrekt met zijn vrouw Chris naar de Mojave woestijn voor een verblijf van veertig dagen. Daar ontmoet hij de Walkuren, een groep vrouwen  die door de woestijn rondtrekken. Hun leidster Vahalla zal samen met zijn vrouw Paulo leren hoe hij zijn beschermengel kan zien. Vooral dit gedeelte over de Walkuren sprak me niet aan. Het is voor mij te zweverig. Wel stonden er soms hele mooie zinnen in en ook de beschrijving hoe het in de woestijn is vond ik  prettig om te lezen. Het schijnt dat je dit boek twee keer moet lezen om het te kunnen begrijpen maar ik hou het hier toch maar bij.

vrijdag 3 december 2010

De Waarschuwer

Toen ik vernam dat er een nieuw boek van mijn favoriete schrijfster Karin Fossum uit was wilde ik deze zo snel mogelijk lezen natuurlijk.
Ik dacht eerst dat het een roman was maar toen zag ik dat het gelukkig toch een Konrad Sejer thriller was. Toch is het een ander boek dan "normaal". Je weet vanaf het begin wie de dader is, dit stoorde mij helemaal niet. Het is een heel prettig boek om te lezen. Op de voorkant staat: Karin Fossum toont ons de kwetsbaarheid van het bestaan. Deze regel klopt helemaal met het boek.
Ik heb nog wel een vraag over een gebeurtenis maar dat plaats ik hier niet omdat sommige mensen misschien het boek willen lezen.


Dit staat op de achterflap:

De waarschuwer opent idyllisch: een jonge moeder staat eten te koken. Ze is gelukkig. Haar baby slaapt in de kinderwagen onder een beukenboom achter het huis. Ervan overtuigd dat alles goed is met haar kleine schat, eet zij met haar man en vrijt met hem. Wanneer ze naar buiten gaat krijgt ze de schok van haar leven…
Dit is geen thriller alleen over een misdrijf, maar een verhaal over een tekort aan zorg, over eenzaamheid, maar ook over hoop. Bovenal toont deze roman aan hoe kwetsbaar ons bestaan is.

In de psychologische thrillers van Karin Fossum worden zelden brute moorden gepleegd. Er zijn alleen maar medeplichtigen met een slecht geweten. De waarschuwer is een van Fossums meest beklijvende thrillers.