maandag 1 augustus 2011

Perlmann's zwijgen

De verwachtingen zijn hooggespannen wanneer taalkundige Philipp Perlmann een internationaal congres in Italië moet voorzitten. Het zal de bekroning worden van een carrière die hem aan de top van zijn vakgebied heeft gebracht. Maar niemand van de congresgangers heeft een vermoeden van de twijfels en het onvermogen waardoor Perlmann na de dood van zijn vrouw is overvallen. Hij gelooft niet meer in de wetenschap, niet in het academische milieu en vooral niet meer in zichzelf. Om zijn onmacht te verbergen stapelt hij tijdens het congres de ene leugen op de andere. Wanneer Perlmann zijn eigen bijdrage moet leveren, weet hij dat hij niets te zeggen heeft. Hij beseft dat hij een totale afgang alleen nog kan voorkomen door een daad met verstrekkende gevolgen.

Ik moest wel even goed nadenken of ik aan dit boek zou beginnen. De dikte 623 pagina's hield me wel een beetje tegen. Maar omdat ik ooit zijn boek  "Nachttrein naar Lissabon" heb gelezen ben ik toch overstag gegaan. Ik heb het wel in delen gelezen, het is een zwaar, melancholisch verhaal en soms moeilijk door te komen, soms moest ik sommige stukken twee keer lezen om het goed te begrijpen. Toch het ik er helemaal geen spijt van, integendeel. Nu nog een keer de Pianostemmer lezen.


 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten