zondag 28 oktober 2012

EB

Het lijkt een dag als alle andere. Vissersvrouw Geeske wacht op haar man Johannes, die na een dag op zee niet thuisgekomen is. De vrouwen van het eiland weten wat het betekent om te moeten wachten en niet te weten of hun mannen levend terug zullen keren.
Geeske doet de was, verzorgt haar kleindochter, graaft naar pieren, voert de kippen, bezoekt het graf van haar ouders - en terwijl haar handen werken, malen de gedachten door haar hoofd. Hoe ze jaren op een kind heeft moeten wachten. Dat het maar bij een kind gebleven is. Over de pijn van de geboorte en de kilte van de dood.
En dan zet Gezientje voet op het eiland. Er zit niets anders op dan samen met haar op Johannes te wachten. Maar komt hij nog terug?


Traag verhaal over een dag uit het leven van Geeske. Tijdens het wachten op haar man denkt ze terug aan belangrijke momenten uit haar leven. Er gebeurt niet veel, ik vond het verhaal vrij saai. Het boek had wel veel goede recensies, er zijn dus genoeg mensen die het wel een goed boek vinden. De kaft vond ik helemaal niet bij het boek passen, jammer.

woensdag 10 oktober 2012

Mortuarium

Leonard 'Chib' Moreno is de zoon van een Arabische hoer die is verkracht door Amerikaanse mariniers in de haven van Cannes. Hij beoefent het vak van lijkenbalsemer. Chibs leven gaat z'n gangetje tot op een dag Blanche Andrieu, een nogal onevenwichtige, maar zeer verleidelijke vrouw, Chib het verzoek doet haar overleden dochtertje Elilou te balsemen. Het is haar bedoeling het meisje ten toon te stellen in haar privé-kapel. Chib aarzelt, maar neemt de opdracht aan, omdat hij zich sterk tot haar aangetrokken voelt.
Chib en Blanche beginnen een geheime affaire. Tijdens zijn werkzaamheden komt hij erachter dat het meisje Elilou waarschijnlijk mishandeld is. Geïntrigeerd en achterdochtig geworden gaat hij op onderzoek uit. Uit alle macht probeert vervolgens iemand te verhinderen dat de bizarre waarheid over het gezin van Blanche Andrieu aan het licht komt. Een kettingreactie van gebeurtenissen komt op gang die uitloopt op een onverwachte en gruwelijke apotheose.

Dit is een erg bijzonder boek, voornamelijk door de reeks bizarre en vaak gruwelijke gebeurtenissen. Het boek leest heel vlot en vaak moest ik lachen om Greg, de beste vriend van Chib. Deze personage gaf het boek ook een vrolijke kant. Vooral tegen het einde werd het wel steeds ongeloofwaardiger. Wat mij betreft is dit boek een echte aanrader als je tegen morbide verhalen kunt, ik vond het een spannend boek en kon het moeilijk wegleggen!




vrijdag 5 oktober 2012

Tijdens kantooruren

Vorige week heb ik tijdens de boekpresentatie dit boek van de schrijfster zelf gekregen. Aefke heeft het opgedragen aan mijn overleden broer. Het was een dubbel gevoel, trots maar ook verdrietig, hij had daar moeten zijn en niet ik.

Ik was benieuwd of ik mijn gevoelens opzij kon zetten tijdens het lezen en inderdaad is dit wel gelukt, ik werd gelijk gegrepen door het verhaal en kon het moeilijk wegleggen.

In dit boek maak je kennis met Malou en haar collega's, sommige zijn heel herkenbaar neer gezet. Als er een collega onder verdachte omstandigheden verongelukt is niets meer zoals het voorheen was. Het is erg interessant om te lezen hoe het is om te werken in een modern kantoor met flexplekken. Ik hoor steeds meer mensen die zo gaan werken. Hierdoor is het echt een boek van deze tijd.
Het verhaal is lekker vlot geschreven evenals haar vorige boek "In naam van mijn vader".

woensdag 3 oktober 2012

Bonita Avenue





 
Joni Sigerius, de stiefdochter van de rector magnificus van de Universiteit Twente, drijft samen met haar vriend Aaron een handeltje dat ze maar liever voor haar krachtige en briljante vader verborgen houdt. Het is in het jaar van de vuurwerkramp dat ook in het gezin de boel explodeert. Niet alleen lopen Joni en Aaron tegen de lamp, het is ook de zomer dat de enige en echte zoon van Sigerius vrijkomt uit de Scheveningse gevangenis.


Door de vele aandacht in de pers, stond dit boek al lang op mijn lijstje om een keer te gaan lezen. Toen ik de aankondiging zag dat Peter Buwalda bij ons in de bibliotheek een lezing kwam geven ben ik snel in dit boek begonnen. Helaas had ik er niet echt de rust en tijd voor om goed door te kunnen lezen en heb ruim een maand over dit boek gedaan. Hierdoor heb ik waarschijnlijk veel minder van dit boek genoten.
 Het was haast teveel verhaal voor een boek. Er waren drie hoofdpersonen in dit boek. Telkens werd er geswitcht tussen deze drie mensen en de tijd waarin het verhaal zich afspeelde, dit was soms lastig omdat ik er telkens in moest komen.
De lezing was wel ontzettend leuk, je leest toch anders als je wat meer achtergrondinformatie hebt. Alles bij elkaar toch chapeau voor dit boek dat ik misschien ooit nog eens moet lezen.

Herfst in het Oosten

In de herfst van 2010 was schrijver Thomas Verbogt Artist in Residence in het Nijmeegse Besiendershuis. Tussen de eerste dag van de oktoberkermis van 2010 en de eerste sneeuw van dat jaar zocht hij naar het Nijmegen uit zijn jeugdjaren. Hij liep door herinneringen aan de stad waar hij lang geleden zo vaak met zijn vader wandelde en kwam als het ware weer thuis in zijn geboortestad, die hij eind jaren zeventig had verlaten.

In Herfst in het oosten verzamelt hij een aantal van die herinneringen. Het is een collage van mijmeringen, verhalen en momentopnames. In 1979 verruilde Verbogt Nijmegen voor Arnhem, nauwelijks twintig kilometer verder, maar toch een andere wereld, waar hij zich overigens snel thuisvoelde. Hij bleef er zestien jaar wonen. Ook over die Arnhemse jaren schrijft hij in dit boek. In Herfst in het oosten put Thomas Verbogt zowel uit zijn herinneringen van lang geleden als uit die van gisteren. Leidmotief daarbij is de vraag wat het betekent om je ergens thuis te voelen.



Middels korte verhalen schertst Thomas Verbogt een sfeervol beeld van zijn jeugd in Nijmegen. Hij komt er gaandeweg achter dat het niet meer zijn thuis is of zoals hij zelf heel mooi omschreef, het verloren paradijs. Wat ik het mooiste vond van dit boek was de beschrijving van het licht boven Nijmegen, het was me een tijdje terug opgevallen dat dit inderdaad mooi is toen ik een keer over de Waalbrug Nijmegen binnen kwam lopen.
De Arnhemse verhalen spraken me iets minder aan, het leek meer een opsomming van "interessante" mensen die hij heeft gekend.
Dit boek moet je echt in deze tijd lezen, ik was er al eerder in begonnen maar omdat ik gevoelig ben voor het seizoen waarin een boek speelt heb ik het nu pas, in de herfst uitgelezen.