dinsdag 23 april 2013

Coupe No 6

`Ze ademde de geur van de trein in, van ijzer, kolengruis, de geur die tientallen steden en duizenden mensen hadden achtergelaten. Reizigers en hun begeleiders wrongen zich langs haar heen, botsten tegen haar aan met hun tassen en pakjes. Ze keek naar de man die met schommelende stappen door het gangpad kwam aanlopen en hoopte dat hij niet háár coupé zou binnengaan. Die hoop was vergeefs.

Een jonge Finse studente en een Rus met wodka en augurken in zijn koffer delen een coupé van de Transsiberië Express. Dagenlang zijn de twee tot elkaar veroordeeld. Terwijl in prachtig ritmisch proza het landschap van Siberië en Mongolië voorbijglijdt, zijn we getuige van een ontmoeting tussen twee passagiers die volslagen vreemden voor elkaar zijn.



De Transsiberië expres staat hoog op mijn reis verlanglijstje, vandaar de keuze voor dit boek.

In dit boek lees je over Anna die deze reis maakt, ze moet samen met "een man" een coupe delen. Hij is alcoholist, grof en seksistisch. De hele sfeer, de omgeving, eigenlijk alles in het boek is grijs en somber. Af en toe is er een flashback naar het verleden van Anna. Wat mij betreft had dat wat meer mogen zijn, het is nu nogal vaag. Het beschreven landschap was een pluspunt van dit boek, verder gebeurt er eigenlijk niet veel.

Het boek is genomineerd voor de Europese Literatuurprijs.

woensdag 17 april 2013

Kinderen van de regenboog



 
Evy Van Hemelen, 19, woont bij haar oma in Hulshout en studeert Toegepaste Economische Wetenschappen in Antwerpen, waar ze ook een studentenkamer huurt. Althans, dat is wat iedereen dacht. Wanneer Evy op een vrijdagavond in oktober niet terugkeert uit Antwerpen, wordt er een onderzoek opgestart waaruit al vlug blijkt dat Evy er een verborgen leven op nahoudt. Ze blijkt niet op de studentenkamer te verblijven en ze is al evenmin ingeschreven aan de universiteit. Wat aanvankelijk lijkt op een gril van een losbandige tiener krijgt een heel andere dimensie wanneer haar gsm wordt gevonden. Daarop wordt een foto aangetroffen van een vermoorde vrouw, met op de achtergrond een vreemde boodschap in bloed. Vanaf dat moment komt het onderzoek in de handen van Coppens en Degraaf van de FGP Turnhout terecht. Na een tijdje wordt duidelijk dat Evy connecties had met een ietwat mysterieus genootschap van paganisten dat zich Kinderen van de Regenboog noemt. Maar de hamvraag blijft: wat is er met Evy gebeurd?


Dit boek had mijn interesse gewekt tijdens een leesclub op crimezone. Bij mijn  bibliotheek heb ik een aanschafverzoek gedaan en na een tijdje wachten kon ik dit boek eindelijk ophalen.

Het verhaal begon met twee verhaallijnen en ik zat direct goed in het verhaal. De personages zijn erg mooi beschreven, ik had gelijk een beeld bij de personages.
Regelmatig moest ik lachen om de Belgische (voor mij onbekende) uitdrukkingen, er zit veel humor in dit boek.

Hier is een voorbeeld van een leuke zin:

De gloednieuwe plasmateevee die in de hoek van de kamer stond te blinken misstond in deze woonruimte even erg als een warm ingeduffelde Eskimo op een naturistenstrand.

Interessant  is dat je tijdens het lezen iets te weten komt over paganisme, ik had hier nog nooit van gehoord. De verhaallijnen zijn prima afgewerkt, wat mij betreft is dit boek dik 4 sterren waard en een aanrader! Het is niet echt spannend maar dat heb ik niet gemist.
Ga zeker de eerdere  boeken van  Danny Beyens ook lezen.

woensdag 10 april 2013

Opwaaiende zomerjurken


 In drie episodes wordt de groei naar volwassenheid van Edo Mesch beschreven. Het kind met zijn moeder, op het platteland van de jaren vijftig. De puber, op een van de Zeeuwse eilanden, in een wurgende driehoek met een tante en een oom, zich vastklampend aan een filosofisch systeem. De adolescent, in een web van erotische verhoudingen, in Amsterdam, op de Middellandse Zee en in het veen van de Friese meren.
Door de aflevering van Benali boekt was ik nieuwsgierig naar dit boek geworden. Ik had er natuurlijk vaak over gehoord en besloot deze bij de bibliotheek te lenen. Deze debuutroman van Oek de Jong uit 1979 was destijds een groot succes en staat nog steeds op menig boekenlijst.
 
De titel verwijst naar een gelukzalig moment uit de jeugd van Edo.
In de eerste twee delen had ik nog wel wat feeling met de hoofdpersoon Edo Mesch of Oskar Vanille, maar bij het laatste gedeelte raakte ik het spoor bijster en snapte het verhaal niet helemaal meer. Er zat ook geen plot in het boek en de lusteloze, talmende Edo ging me steeds meer tegenstaan. 
Ondanks dat ik de schrijfwijze erg mooi vond is dit helaas geen boek wat mij aansprak.
 
 
 
 

maandag 8 april 2013

Sint-Psycho

De psychiatrische kliniek Sint-Patricia, in de volksmond Sint-Psycho genoemd, wordt bewaakt als een gevangenis - met een betonnen muur en een elektrisch hek. Op zoek naar een baan solliciteert de 29-jarige Jan Hauger bij de naastgelegen kleuterschool, waar kinderen verblijven van wie de ouders opgenomen zijn in de kliniek. Het is de taak van de leiding om de kinderen via een onderaardse tunnel en een lift naar de kliniek te brengen, zodat ze tijdens speciale bezoekuren hun ouders kunnen ontmoeten.
Jan staat bekend als een goede kleuterleider, maar draagt ook een langgekoesterd geheim met zich mee. Collega Hanna vermoedt dat er meer aan de hand is en ontdekt waarom Jan zo graag in de buurt van Sint-Psycho wil werken. De deuren van Sint-Psycho blijven niet langer gesloten en Hanna ontdekt langzaam maar zeker de waarheid over Jan.



Vol verwachting heb ik naar dit boek uitgekeken. Zou dit boek me net zo bevallen als de Oland serie? In het begin moest ik wennen aan de schrijfstijl, deze was toch wel anders dan zijn vorige boeken, het verhaal is op een bijna kinderlijke manier geschreven. Ook mistte ik de mystieke sfeer een beetje.

Jan gaat werken op een kleuterschool naast de kliniek. Hij moet ook nacht- en avonddiensten draaien. Dit lijkt me in Nederland trouwens ondenkbaar, dat er slechts een verzorger op een kleuterschool aanwezig is.
Gaandeweg het verhaal kom je steeds meer over zijn verleden te weten maar gaat hij ook steeds verder om meer over de kliniek en de bewoners te weten te komen. Af en toe bekroop me een beklemmend gevoel. Wat is er in zijn jeugd gebeurd en wat heeft het te maken met de kliniek? Langzamerhand wordt alles duidelijk en volgt een dramatische en huiveringwekkende ontknoping. Echt een waanzinnig einde!

Met een zucht heb ik het boek dichtgeslagen en moest het even laten bezinken.
Ook met dit boek heeft Johan Theorin me zeker niet teleurgesteld, integendeel.