woensdag 12 februari 2014

De orde

Hen die God wil vernietigen, drijft hij eerst tot waanzin…' Het is de eerste helft van de twintigste eeuw. Het zestiende-eeuwse klooster van Onze Lieve Vrouwe van Barmhartigheid staat eenzaam op een heuvel in een onbewoond deel van de Spaanse sierra, verborgen in een ondoordringbaar dennenbos. Zijn bewoners, zes vrouwen die afgesloten zijn van de wereld die zij verkozen achter zich te laten, zijn toegewijd aan God, eenzaamheid en stilte. Wanneer moeder-overste María Inés op een dag voor de deur van het klooster een koffer met gaten erin aantreft, zal aan het rustige en geordende leven van de zusters snel een einde komen.

Dit boek heb ik gekozen omdat ik de kaft mooi vond. Ik nam aan dat het een spannend boek zou zijn maar dat bleek niet het geval. Ook dacht ik dat het verhaal zich in Griekenland zou afspelen maar het was Spanje. Een verkeerde keuze dus?

In eerste instantie wel, het boek las niet zo prettig, er stonden veel moeilijke termen in die met het kloosterleven te maken hadden. Ik twijfelde of ik het uit zou lezen maar een boek wegleggen doe ik bijna nooit. Toch maar verder gelezen en langzamerhand kwam ik toch in het verhaal.

Het was mooi om te lezen hoe de nonnen in die tijd leefden en er eens bij stil te staan (als katholiek gedoopt meisje) hoe deze vrouwen leefden. Ze hebben een minimaal contact met de buitenwereld, hun dagen draaien voornamelijk om het dagelijks gebed. Verder gebeurt er bijna niets en de baby zet hun wereld op de kop. Hoe het met de baby zat was niet moeilijk te raden. Toch wilde ik op het einde graag doorlezen en was benieuwd hoe het af zou lopen.


Conclusie is dat ik toch blij ben dat ik heb doorgezet met dit boek.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten