woensdag 8 oktober 2014

Een meisje van honderd


Een meisje van honderd vertelt het levensverhaal van Moemie, een meisje die dingen ziet die anderen ontgaan. Dat is haar gave en haar noodlot. Moemie verliest haar ouders en familie door de rituele zelfmoord van het vorstenhuis op Bali in 1906. De rest van haar leven is ze op zoek naar iets of iemand die het gemis van haar verwanten kan opvullen. Ze wordt opgenomen in een gezin dat haar helderziendheid nodig heeft om geesten uit hun huis te verjagen.

Moemie en de nazaten van de adoptiefamilie worden gevolgd in heden en verleden in een caleidoscopisch verteld familie-epos.

Op 13 september jl. ben ik naar een lezing geweest van Marion Bloem en haar man Ivan Wolffers. Het ging voornamelijk over hun reizen naar Indonesië en het boek "Het Java van Bloem". Het was een erg leuke avond, vooral de verhalen over Java waar ik zelf ook eens ben geweest vond ik erg boeiend. Dit leek me een goed moment om eindelijke eens het boek "Een meisje van honderd" te gaan lezen. Deze stond al tijden op mijn lijstje.

Het was geen makelijk boek om te lezen dit verhaal over Moemie die vele namen in haar leven heeft gehad. Wanneer ze is geboren en waar ze vandaan komt weet ze niet. Wel ziet ze dingen die in de toekomst van andere mensen gaan gebeuren en maakt ze contact met geesten. Je leest hoe ze als kind steeds ergens anders moest wonen, zich nooit ergens echt thuis voelt. Het grote gezin van Mamelie, haar pleegmoeder voelt voor haar als familie.

Om en om wordt het verhaal van Moemie en leden van de familie beschreven. Ik vond het af en toe erg ingewikkeld om de stamboom van deze familie te begrijpen.
In dit verhaal zit 100 jaar geschiedenis verweven waarvan een groot gedeelte over de Tweede Wereldoorlog, de bezetting door de Japanners en de daaropvolgende onafhankelijkheid gaat.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen