donderdag 6 augustus 2015

We moeten je iets vertellen

De succesvolle Kathelijne valt voor de charmes van een oudere, getrouwde man en raakt zwanger van hem. Ze ondergaat een abortus. De dag erna vindt ze een huiveringwekkend verhaal op haar notitieblok, geschreven in haar eigen handschrift. Terwijl ze rouwt om haar ongeboren kind, gaat ze op onderzoek uit. 



Dit boek is geschreven in de ik-vorm. Kathelijne, de hoofdpersoon, schrijft alsof ze tegen je praat. Dit wordt vergezeld met vele voetnoten en verwijzingen. Naar mijn mening geeft dit niet echt meerwaarde aan dit boek, het is zelfs soms irritant.
Het verhaal over de schrijfster Kathelijne leest weer heerlijk weg. Met humor worden best zware onderwerpen behandeld zoals haar abortus maar vooral haar christelijke jeugd waarmee ze probeert in het reine te komen.

Marion Pauw stopt voorlopig met schrijven, dit is het laatste boek van haar. De meeste boeken van haar heb ik met veel plezier gelezen. Hopelijk gaat ze genieten van de nieuwe dingen die ze gaat doen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten