woensdag 8 juni 2016

Wat ik nooit eerder heb gezegd

 
Juni, 1977. In het universiteitsstadje Middlewood ontdekt de familie Lee dat hun dochter verdwenen is. Een paar dagen later wordt het lichaam van de zestienjarige Lydia uit het meer gevist. Verteerd door schuld gevoelens slaat haar vader een roekeloze weg in die hem zijn huwelijk kan kosten. Haar moeder Marilyn is gebroken, maar vastbesloten om een dader te vinden - tegen elke prijs. Lydia's broer is er zeker van dat hun getroebleerde buurjongen Jack iets te maken heeft met het drama. Maar het is de jongste in de familie, Hannah, die meer ziet dan iemand zich realiseert en die wel eens de enige zou kunnen zijn die weet wat er echt gebeurd is.


Tot in de kleinste details wordt dit familiedrama verteld, op een beschouwende manier. Na het overlijden van hun geliefde dochter Lydia dreigen de ouders elkaar kwijt te raken, ze hebben geen oog meer voor hun andere kinderen. Ieder probeert het gemis van Lydia op een andere manier te verwerken, zonder oog voor elkaar te hebben. Tussendoor lees je over het verleden van Marilyn en James. James Lee heeft zijn hele leven al last van zijn persoonlijkheid, hij heeft een Aziatische uiterlijk maar voelt zich Amerikaan. Daardoor voelt hij zich minderwaardig, dit heeft consequenties voor het verloop van zijn leven en zijn gezin.

Dit boek heeft me ontroerd omdat sommige gedeeltes herkenbaar waren, ik weet hoe het is om een broer te verliezen. Er zijn altijd dingen die je nog zo graag had willen vertellen...



Geen opmerkingen:

Een reactie posten