zaterdag 31 december 2016

Leesjaar 2016


Traditioneel, aan het einde van het jaar maak ik een overzicht van mijn gelezen boeken.
Dit jaar waren het er (slechts) 51.

26 romans, 17 thrillers, 7 autobiografieën en 3 YA (waarvan 2 thrillers).
22 boeken waren van een Nederlandse of Belgische auteur.
Ik heb meegedaan aan 7 leesclubs.

De twee mooiste boeken vond ik dit jaar:

Het meeste indruk op me maakte het boek Het land dat maar niet wil lukken van Fleur de Weerd over het leven in Oekraïne. Door de actualiteiten van het afgelopen jaar in dit land, heb ik veel aan dit boek en de mensen daar gedacht.


Ik wil iedereen die hier mee leest een gezellige jaarwisseling en een heel fijn 2017 toewensen, met vooral heel veel leesplezier!
 





















vrijdag 30 december 2016

Tonio

Op de Eerste Pinksterdag van 2010 komt Tonio van der Heijden, het enig kind van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich, bij een verkeersongeval om het leven. Het is vroeg in de ochtend als hij, ter hoogte van het Vondelpark in het centrum van Amsterdam, wordt geschept door een auto. Hij wordt in kritieke toestand naar het Academisch Medisch Centrum vervoerd, waar hij diezelfde dag aan zijn verwondingen overlijdt. Tonio zal niet ouder worden dan 21 jaar. A.F.Th. van der Heijden doet het enige waar hij op dat moment toe in staat is: in zijn herinnering graven, aantekeningen maken, schrijven. Daarbij voortgedreven door twee dwingende vragen: wat gebeurde er met Tonio in de laatste uren en dagen voorafgaand aan de ramp, en hoe kon dit ongeluk plaatsvinden? Een zoektocht naar het wat en het hoe, die leidt langs verschillende ooggetuigen, vrienden, politiemensen, artsen en het mysterieuze meisje Jenny, dat in de laatste weken van Tonio s leven een cruciale rol blijkt te hebben vervuld.Tonio vormt de neerslag van die zoektocht. Een nauwgezette reconstructie van een jongensleven en een radeloze queeste naar zin en betekenis. 



Wat moet je nog over dit boek zeggen, volgens mij heeft iedereen het al gelezen. Ik las het omdat ik de film ging zien, die overigens ook zeer de moeite waard is.

Van der Heijden heeft een zeer openhartig, zichzelf niet sparend, requiem voor/over zijn overleden zoon geschreven. Hij beschrijft de pijn, de schaamte en zijn schuldgevoel. Dit alles is prachtig verwoord. Je leest hoe ze proberen verder te leven met dit verschrikkelijke verlies. Mirjam huilt veel,  "maar bij mij lekte het verdriet toch vooral vanbinnen weg", schrijft van der Heijden.

Het enige minpunt (en dat schijnt bij zijn meeste boeken het geval te zijn) is dat het boek wel erg dik en uitgebreid is. Ik lees meestal in bed voor het slapengaan, dus wekenlang ging ik ongerust slapen terwijl onze kinderen nog niet thuis waren van hun nachtelijke uitstapjes. Wat dat betreft was ik blij dat ik het uit had. Maar verder alleen maar lof, wat kan deze man schrijven!



zondag 18 december 2016

De malloten van Stavanger

Net voor de Tweede Wereldoorlog opent een echtpaar een kliniek voor verstandelijk gehandicapten. Behalve door hun eigen kleine gezin - dat bestaat uit ouders, zoon en dochter - worden de kamers algauw bewoond door patiënten: de religieuze piekeraar Christian Jensen, de stille Matiassen, die zijn dagen heen en weer schommelend op een stoel doorbrengt, en oom Josef, een van de meest belezen mensen in de wijde omtrek. Na verloop van tijd neemt ook een groep van vijf broers en zussen zijn intrek in het huis. Zij worden door Josef simpelweg ‘de malloten van Stavanger’ genoemd, maar niettemin worden ze snel in het bonte gezelschap opgenomen. Wanneer de oorlog voorbij is, kunnen degenen die in het ‘gekkenhuis’ wonen niet lang van de vrede genieten - het huis wordt getroffen door een tragedie die de betrokkenen voor de rest van hun leven blijft achtervolgen.



Dit boek kwam ik tegen bij een bezoek aan de bibliotheek.  Eerder las ik Voordat ik brand van deze auteur. Dit boek is me bijgebleven vandaar de keuze om ook deze roman te lezen.

Tijdens het leeghalen van het huis van zijn ouders op het Noorse platteland komen oude herinneringen uit de jeugd van de hoofdpersoon weer boven. Zijn ouders bouwden tijdens de oorlog een groot huis voor psychiatrische patiënten. Het gezin met twee kinderen leefde samen met deze mensen en het lijkt alsof ze een goede tijd hadden samen. Toch voel je al dat dit niet zo blijft. Als ze met het gezin iets verschrikkelijks meemaken zal het nooit meer zo zijn als voorheen.

Door middel van flashbacks wordt het verhaal verteld. Voornamelijk hoe het was om zijn jeugd door te brengen met deze bonte groep zwakzinnigen. Deze mensen zijn prachtig beschreven. De schrijfstijl vond ik erg mooi maar het verhaal zelf vond ik wat vaag en afstandelijk blijven. Na het lezen had ik het gevoel dat ik iets had gemist. Ook dit keer weer heb ik erg genoten, zoals meestal met Scandinavische schrijvers, van de beschrijving van de prachtige natuur en de eenzame plek waar dit bijzondere verhaal zich afspeelde.





zaterdag 10 december 2016

Witte raaf

Nick Farkas is een man om naar op te kijken. Iemand bij wie je in de buurt wilt zijn. Een en al charme, stijl, uitstraling. Zijn cv is een opsomming van successen. Nick Farkas is een witte raaf. Dat zegt hij niet zelf, zo wordt hij genoemd. Door hooggeplaatste mensen. Andere mensen, zij die wat langer met hem samenwerkten, vertellen een ander verhaal. Over manipulatie en intimidatie, over misbruik en regelrechte leugens. Over luchtkastelen en een opgeblazen zelfbeeld. Maar komt hoogmoed dan niet voor de val? Nee, Nick Farkas valt niet. Want hij blijft nooit lang op dezelfde plaats. Als de grond te heet wordt, spreidt hij zijn vleugels. Nu is hij weer geland. Een nieuwe baan, een nieuw begin. Misschien zal het deze keer anders gaan. Misschien komt Nick Farkas deze keer eindelijk zichzelf tegen.




Het weekend beginnen met de nieuwe Bram Dehouck, heerlijk!

Dit boek is verdeeld in drie delen en leest erg vlot. Je maakt direct kennis met Stefanie, ze werkt al jaren met plezier op een marketingafdeling bij een leuk bedrijf. Totdat Nick Farkas haar nieuwe collega wordt. Al snel merkt ze dat hij niet zo perfect is als hij zich voordoet. Helaas zijn haar baas en collega's gevallen voor de charmes en mooie praatjes van deze man. Ze bedenkt een plan om hem te ontmaskeren maar dan hoort ze dat er iets verschrikkelijks is gebeurd.

De andere delen zijn vanuit een ander perspectief geschreven maar daar vertel ik niet over, ik wil niets van het verhaal te verklappen. Ook in dit boek zijn het weer "gewone" mensen die tot een wanhoopsdaad worden gedreven. Het leest als een eenvoudig verhaal maar na het lezen besef je, het zit weer erg goed in elkaar!



donderdag 1 december 2016

Judas

Astrid en Sonja Holleeder besluiten in 2013 te doen wat niemand voor mogelijk hield: ze staan op tegen hun broer Willem – die na zijn vrijlating in 2012 tot nationale knuffelcrimineel was uitgegroeid – en leggen zeer belastende verklaringen tegen hem af, net als zijn ex-vriendin Sandra den Hartog. Op 24 maart 2015, de dag dat het nieuws naar buiten komt – ‘Vrouwen vloeren Holleeder’ – worden in een uitzending van RTL Late Night een aantal schokkende geluidsfragmenten uitgezonden. Het luidt de val van de onaantastbare Willem Holleeder in.
Wat weinigen wisten, is dat Willem Holleeder zijn familie dertig jaar lang terroriseerde, afperste en bedreigde, precies zoals zijn alcoholistische vader – werknemer bij Heineken – de familie jarenlang had overheerst en mishandeld. Kinderen, vrouwen, aangetrouwde familie, tot aan moeder Stien toe: niemand ontkwam aan hun despotische gedrag.
Judas speelt zich af tussen 2012 en het heden, en is doorspekt met flashbacks naar spraakmakende gebeurtenissen in het verleden. Het is een verbijsterende familiekroniek waarin Astrid Holleeder een onthutsend portret schetst van een gezin dat sinds 1983 – het jaar van de Heineken-ontvoering – alleen nog maar een achternaam heeft: Holleeder.

In dit unieke boek vertelt zij op indringende wijze over de impact van de ontvoering op alle familieleden, de verwijdering tussen de bloedgabbers Willem Holleeder en Cor van Hout (die in 2003 om het leven kwam), de bedreiging van Peter R. de Vries, liquidaties en afpersingen in het criminele milieu. Ook spreekt ze vrijuit over haar jeugd en haar moeder, de kinderen, haar ex-partners, haar werk als advocate en haar dubbelrol als consigliere van haar broer.
Door zich als vertrouweling op te stellen kon Astrid dicht in de nabijheid van haar broer verkeren, en hun gesprekken in het geheim opnemen, met maar één doel: hem levenslang geven.


In dit spraakmakende boek lees je hoe de zussen Astrid en Sonja Holleeder moeten leven met de beroemdste crimineel van Nederland, hun broer Willem Holleeder. Wat een impact het voor ze heeft om altijd voor hem klaar te moeten staan. Ze worden constant gecontroleerd en vaak bedreigd. Hij terroriseert zijn familie, is altijd achterdochtig.
Is dit een erfenis van hun agressieve vader waarmee ze in hun jeugd zijn geconfronteerd?

Het is (gelukkig) niet voor te stellen hoe het is om onder zoveel druk te moeten leven.
Wat ik tijdens het lezen een beetje dubbel vond is dat het een éénzijdig verhaal is. Het lijkt wel alsof de zussen zelf flink meegeprofiteerd hebben van het criminele geld van Willem Holleeder en Cor van Hout.

Ik was niet zo op de hoogte van de Nederlandse onderwereld. Ook Willem Holleeder heb ik nooit gevolgd, door het lezen van dit boek weet ik nu iets beter hoe deze wereld in elkaar zit. Vooral ook wat de rol van Klepper en Mierenet is geweest.
De conclusie na het lezen van dit boek is om maar ver van dit soort mensen uit de buurt te blijven.