donderdag 30 maart 2017

Zweedse laarzen


Op een herfstnacht schrikt ex-chirurg Frederik wakker: zijn huis, op een eiland in Oostzee, staat in lichterlaaie. Ternauwernood weet hij het brandende huis te ontvluchten. Hij heeft nog net tijd om twee verschillende linkerlaarzen aan te trekken.
De volgende morgen is zijn woning tot de grond toe afgebrand. Frederik is alles kwijt en is gedwongen zijn leven opnieuw vorm te geven. En dat terwijl hij wordt beschuldigd van brandstichting en zich nogal oud begint te voelen, niet in de laatste plaats vanwege het nieuws dat zijn dochter zwanger is. Maar dan ontmoet hij journaliste Lisa, die lang vergeten gevoelens in hem opwekt. Wanneer vervolgens nog een huis op de eilandengroep afbrandt, staat het vast: dit wordt een herfst om nooit te vergeten.


 
Is het echt al al 9 jaar geleden dat ik Italiaanse schoenen heb gelezen? Het heeft toen veel indruk gemaakt, dit boek is het vervolg hierop maar is ook heel goed zelfstandig te lezen.

Op een nacht brand het huis van Frederik af, hij is alles kwijt. Een oorzaak is niet te vinden en de verdenking gaat al snel richting Frederik zelf. Op zijn eiland staat nog de caravan van zijn dochter Louise, hierin gaat hij tijdelijk wonen. Ze hebben een vreemde vader - dochter relatie. Ze is pas laat in het leven van Frederik gekomen en weten niet veel van elkaars leven af. Maar zoals het vaak gaat in zo'n relatie belt Louise haar vader als ze in de problemen zit en gaat hij direct naar Parijs om haar bij te staan. Daar leren ze elkaar eindelijk wat beter kennen.
Een andere vrouw in zijn leven is de veel jongere journaliste Lisa Modin. Ze doet verslag van de brand en hij krijgt gevoelens voor haar maar dit is niet wederzijds. Verder heeft hij nog wat contacten in het dorp en met Jansson, de oude postbode die hem regelmatig bezoekt en naar het vasteland vaart met zijn boot.
Als er na een tijdje meer huizen afbranden rijst het vermoeden dat er een pyromaan aan het werk is.

Dit is het laatste boek van Henning Mankell, helaas is hij in 2015 overleden. Is het daarom zo melancholisch geschreven, hij wist dat hij ging sterven.

De hoofdpersoon van dit boek is ook in de herfst van zijn leven, voelt zich oud en is eenzaam. Zoals hij zelf aanhaalde "In mijn caravan is geen god". Dit geeft mooi de sfeer van het boek weer.


zondag 26 maart 2017

De Hanenfluisteraar

René Kerkhoven reisde op 20-jarige leeftijd door Mexico, werkte kort na de Sandinistische revolutie van 1979 vijf maanden in Nicaragua en bezocht het hedendaagse Cuba verschillende keren. Zijn belevenissen legde hij vast in een boek met alledaagse indrukken, korte verhalen en interviews met bijzondere mensen. Cuba staat daarbij centraal: een inspirerend land, worstelend met de ogenschijnlijk eindeloze gevolgen van achterhaalde internationale tegenstellingen. Een land dat in de nabije toekomst zomaar enorm zou kunnen veranderen. Een land ook dat het avontuur in de mens losmaakt. Als een vrolijke vrijbuiter beweegt de schrijver zich door Havana en over het Cubaanse platteland. Vol overgave stort hij zich in het slecht onderhouden filmdecor uit de jaren 50. Laat u meevoeren door een land dat in zijn huidige vorm nog maar beperkt houdbaar is. 



De Hanenfluisteraar - alledaagse indrukken van het leven op Cuba

Wij zijn van plan om komende winter naar Cuba te gaan. Voorafgaand hieraan wil ik natuurlijk zoveel mogelijk over dit land lezen. In dit boek staan talloze verhalen over bijzondere mensen die de auteur tijdens zijn bezoeken aan dit land heeft ontmoet. Ook staan er veel leuke plekken en adressen beschreven waarvan ik er veel heb genoteerd. Wil je wat vrolijks lezen en ben je geïnteresseerd in de Cubaanse cultuur dan is dit boek zeker een aanrader wat mij betreft.


zaterdag 25 maart 2017

In het restaurant


In restaurants wordt nooit alleen maar gegeten. Het gaat er ook altijd om zien en gezien worden, om een signaal van stijl en distinctie, en om het gevoel bij vreemden te zijn en toch thuis. In de keuken, aan de toog en aan tafel komen genot en hard werk, élégance en uitbuiting, en culturele diversiteit en racisme samen. Groezelig of grandioos: restaurants zijn een spiegel van de samenleving.

Ribbat reflecteert op de historie van de gastronomie aan de hand van gesprekken met schrijvers, denkers, kelners en chefs, en reist van Duitsland tot Tokio, Chicago en Parijs. In het restaurant is een vertelexperiment vol vaart dat het midden houdt tussen cultuurwetenschap en docu-roman, waarin het fenomeen ‘restaurant’ van verleden tot heden wordt belicht.


Naast lezen is eten een andere passie van me. Ik vind het echt heerlijk om uit eten te gaan en te genieten van bijzondere gerechten die ik thuis niet snel maak. Voor dit boek was een leesclub bij Hebban en ik mocht meelezen.

Zoals ook in het voorwoord van het boek is vermeld, heeft dit boek een anekdotische vertelvorm.  Het is de eerste keer dat ik zo'n soort boek lees en moest even wennen aan de schrijfstijl. Door middel van hele korte stukjes lees je hoe het restaurant door de jaren heen is ontstaan. Van de meest chique, dure restaurants tot bekende hamburgerketens. Dit alles is opgetekend in vier gangen. 

Een groot gedeelte gaat over de tijd voor en na de tweede wereldoorlog.
Met schaamte las ik over de rassenscheiding, sommige plekken waren alleen voor blanken. Wat een voorrecht hebben we om niet na te hoeven denken waar je heen wilt gaan of waar je wilt gaan zitten, onvoorstelbaar, zo moet het toch voor iedereen zijn. 
Veel bekende schrijvers kwamen ook ter sprake zoals Orwell en Sartre
Ook lees je over een restaurantje waar ze eten klaar maken met afval van een vuilstortplaats in Nairobi, wat een veerkracht hebben zulke mensen. 
Maar natuurlijk worden ook over de meest exclusieve plekken besproken waar je kunt gaan eten.

Dat er een strenge hiërarchie heerst in veel restaurants, daar heb ik nooit zo bij stil gestaan.
Ben toch ook wel erg geschrokken van de vaak slechte arbeidsomstandigheden. Keihard werken voor heel weinig geld. Vooral in Amerika hebben veel mensen twee banen omdat ze niet genoeg geld hebben om rond te komen.

Tenslotte ook een blik op de toekomst, de moleculaire keuken, koken wordt steeds meer een wetenschappelijk experiment.

De geschiedenis van het restaurant is een boek vol interessante wetenswaardigheden al vraag ik me wel af wat er uiteindelijk van blijft hangen.


maandag 13 maart 2017

Bijenvader

Zomer 1985. Door een vreselijke gebeurtenis ligt Johannes vriendje Henrico in coma. Hij is waarschijnlijk zijn geheugen kwijt, en Johanne is bang dat hij zich niets meer herinnert van haar, en van hun tijd samen.

Die tijd samen begon een paar maanden eerder, op de dag waarop Johanne met haar moeder en broertje Paulie vanuit Utrecht verhuisde naar Warsum, een klein dorp in het oosten van het land. Als ze 's avonds patat haalt in de plaatselijke snackbar en daar Henrico ontmoet, weet ze dat ze verloren is.
Op cassettebandjes - in de hoop dat die Henrico's geheugen opfrissen wanneer hij wakker wordt - vertelt Johanne Henrico over de lange, broeierige zomer die volgt. Vanaf die eerste blik in de snackbar tot aan die afschuwelijke dag waarop.
..





Als haar vriendje Henrico in coma ligt neemt Johanne een cassettebandje met herinneringen op voor hem. Hierdoor word je als lezer meegenomen naar de gebeurtenissen voor het ongeluk. 

Johanne verhuist met haar hippiemoeder en broertje Paulie van de stad Utrecht naar een klein dorp. Ze probeert aansluiting bij de andere jongeren te vinden en wordt al snel verliefd op de knappe Henrico. Ze krijgen een relatie met alle strubbelingen van dien zoals die bij pubers vaak komen kijken. Jaloezie en onzekerheid spelen een grote rol in hun prille liefde.

Moeder Kat is vooral met haar schilderijen bezig en laat de kinderen veel alleen. Paulie zoekt zijn heil bij buurman Lomme. Hij is imker en de jongen is hierdoor enorm gefascineerd.  Langzamerhand kom je erachter dat Lomme een naar verleden heeft. Het verhaal bereikt een climax die voor veel personages niet goed afloopt.

Door de cassette bandjes en de genoemde muziek waande in me weer in de 80er jaren. Ook het leven in een klein dorp was erg herkenbaar voor me. De personages waren goed uitgewerkt en het verhaal leest heel prettig. Ook is er tijdens het verhaal ruimte opengelaten om zelf dingen in te vullen.

Het boek heeft het predicaat young adult maar hier zou ik me niet door laten leiden. Het is zeker ook voor volwassenen heel erg leesbaar. Ik vond het een heel goed debuut.



zaterdag 4 maart 2017

Mijn lange weg naar huis

Op een klein station in India is de vijfjarige Saroo zijn broer kwijtgeraakt. Hij klimt in een treinstel om hem te zoeken, maar raakt per ongeluk opgesloten en komt helemaal alleen aan de andere kant van India in Calcutta terecht.
Zonder zijn familie en zonder te weten uit welk dorpje hij komt, zwerft hij wekenlang door de straten van de grote stad tot hij wordt opgenomen door een weeshuis. Ook daar weten ze zijn familie niet op te sporen en uiteindelijk wordt Saroo geadopteerd door een Australisch echtpaar bij wie hij gelukkig opgroeit.
Als hij bijna dertig is, en de technologie zo veel verder is dan toen, gaat Saroo met behulp van Google Earth op zoek naar het station waar hij al die jaren geleden zijn familie kwijtraakte. Elke avond bekijkt hij urenlang de spoorlijnen die naar Calcutta leiden, tot hij na een jaar dat ene station denkt te herkennen. Hij vertrekt naar India om te kijken of hij zijn familie weer terug kan vinden.


 
Als de straatarme vijfjarige Saroo zijn broer kwijtraakt en per ongeluk mee gaat in een leeg treinstel raakt hij verdwaald in het immense India. Hij weet niet waar hij vandaan komt en hoe hij precies heet. Na een tijdje onder erbarmelijke omstandigheden te hebben rondgezworven in Calcutta komt hij in een weeshuis terecht. Hij heeft het geluk om geadopteerd te worden door een liefhebbende familie uit Australië waar hij opgroeit tot een succesvolle jongen.
Toch blijft hij met vragen zitten en probeert via Google Earth uit te zoeken wat zijn geboorteplaats is. Een aangrijpende ontknoping volgt waarbij ik het niet droog kon houden. 
Dit boek bevat een ongelooflijk waargebeurd verhaal over de veerkracht van een kleine dappere jongen wat erg veel indruk op me heeft gemaakt.



Lion is de indrukwekkende verfilming van Mijn lange weg naar huis, met Nicole Kidman, Dev Patel (Slumdog Millionaire) en Rooney Mara in de hoofdrollen. De film ga ik deze week bekijken.