donderdag 30 maart 2017

Zweedse laarzen


Op een herfstnacht schrikt ex-chirurg Frederik wakker: zijn huis, op een eiland in Oostzee, staat in lichterlaaie. Ternauwernood weet hij het brandende huis te ontvluchten. Hij heeft nog net tijd om twee verschillende linkerlaarzen aan te trekken.
De volgende morgen is zijn woning tot de grond toe afgebrand. Frederik is alles kwijt en is gedwongen zijn leven opnieuw vorm te geven. En dat terwijl hij wordt beschuldigd van brandstichting en zich nogal oud begint te voelen, niet in de laatste plaats vanwege het nieuws dat zijn dochter zwanger is. Maar dan ontmoet hij journaliste Lisa, die lang vergeten gevoelens in hem opwekt. Wanneer vervolgens nog een huis op de eilandengroep afbrandt, staat het vast: dit wordt een herfst om nooit te vergeten.


 
Is het echt al al 9 jaar geleden dat ik Italiaanse schoenen heb gelezen? Het heeft toen veel indruk gemaakt, dit boek is het vervolg hierop maar is ook heel goed zelfstandig te lezen.

Op een nacht brand het huis van Frederik af, hij is alles kwijt. Een oorzaak is niet te vinden en de verdenking gaat al snel richting Frederik zelf. Op zijn eiland staat nog de caravan van zijn dochter Louise, hierin gaat hij tijdelijk wonen. Ze hebben een vreemde vader - dochter relatie. Ze is pas laat in het leven van Frederik gekomen en weten niet veel van elkaars leven af. Maar zoals het vaak gaat in zo'n relatie belt Louise haar vader als ze in de problemen zit en gaat hij direct naar Parijs om haar bij te staan. Daar leren ze elkaar eindelijk wat beter kennen.
Een andere vrouw in zijn leven is de veel jongere journaliste Lisa Modin. Ze doet verslag van de brand en hij krijgt gevoelens voor haar maar dit is niet wederzijds. Verder heeft hij nog wat contacten in het dorp en met Jansson, de oude postbode die hem regelmatig bezoekt en naar het vasteland vaart met zijn boot.
Als er na een tijdje meer huizen afbranden rijst het vermoeden dat er een pyromaan aan het werk is.

Dit is het laatste boek van Henning Mankell, helaas is hij in 2015 overleden. Is het daarom zo melancholisch geschreven, hij wist dat hij ging sterven.

De hoofdpersoon van dit boek is ook in de herfst van zijn leven, voelt zich oud en is eenzaam. Zoals hij zelf aanhaalde "In mijn caravan is geen god". Dit geeft mooi de sfeer van het boek weer.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen