zaterdag 3 juni 2017

Ik geef je de zon

Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e  onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.







Jude en Noah zijn een tweeling met een hele bijzondere band. Als ze 13 zijn lees je de beleving van Noah en op 16 jarige leeftijd worden ze gezien door de ogen van Jude. Door een hele erge gebeurtenis op hun 13e zijn hun levens dan totaal anders. Wat er in de tussentijd is voorgevallen moet je zelf grotendeels invullen? Elk gaan ze op een andere manier met hun verdriet om, tijdens het lezen vroeg ik me af of hun band wel zo onverbrekelijk is als het in het begin leek?

Je leest over hun eerste liefdes en seksualiteit, over verraad, jaloezie en vergeving. De liefde voor kunst speelt een hele grote rol in hun levens, dit is voor allebei een manier om zich te uiten.

Soms dacht ik, kan een boek te mooi zijn. Ik heb het ik kleine stukjes gelezen, er waren heftige passages bij en ik wilde het goed op me in te laten werken. Het was grappig, origineel maar vooral ontroerend, ik moest regelmatig de tranen wegvegen, zo'n mooi boek heb ik al lang niet meer gelezen!



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen