zondag 25 februari 2018

Ontaarde moeders

Zevenendertig jaar geleden is Meijken voor het laatst buiten geweest, als bruid. Daarna is het er niet meer van gekomen, tot ze bezoek krijgt van haar zwager Zwier en zijn dochtertje Maryemma.

Vier generaties moeders en dochters zijn met elkaar opgesloten in een geheim waarvan de sleutel zoek lijkt. Maar Zwiers onverwachte komst maakt dat Meijken er plotseling genoeg van heeft om een gehoorzame dochter te zijn. Dan moet ze constateren dat zelfs Moeder Aarde niet bij machte is haar dochters veiligheid of bescherming te bieden.








Dit boek gaat over moeders en dochters, een familiegeschiedenis van vier generaties vrouwen waarin het moederschap centraal staat. Geen van de vrouwen is gelukkig, dit komt mede door hun jeugd en een geheim wat tussen hen in staat.

Het verhaal komt traag op gang en begint met Bonnie. Ze komt over als een gevoelloze, ondernemende en zelfstandige vrouw die in een hotel ik Nairobi verblijft. Na deze inleiding gaat het grootste deel van het boek gaat over Meijken, door een traumatische ervaring op haar achttiende, is ze 37 jaar niet meer naar buiten geweest. Met de komst van Zwier en zijn dochter Maryemma komen oude herinneringen boven en gaat ze de confrontatie met het verleden aan.

Het meest had ik te doen met de worsteling van Maryemma,  ze is zo afhankelijk van haar vader en blijft hem ondanks zijn slechte gewoontes onvoorwaardelijke trouw. Ze voelt zich ontheemd in Nederland, nadat ze lange tijd samen met hem in Afrika heeft gewoond.
Pas op het einde van het verhaal kom je erachter hoe de onderliggende relaties tussen de vrouwen zijn. Renate Dorrestein heeft een mooi verhaal geschreven over een beladen onderwerp met een verrassend plot, gelukkig heeft ze er ook nog een beetje humor ingestopt zodat het niet al te zwaarmoedig is.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten