zaterdag 28 april 2018

Peachez, een romance

Voor Peachez, een romance heeft Ilja Leonard Pfeijffer zich gebaseerd op een waargebeurd verhaal: dat van een professor in Amerika die verliefd wordt op een fotomodel dat hij surfend op het internet leert kennen en voor wie hij een alles overstijgende liefde gaat koesteren die zijn leven overhoop haalt. Uiteindelijk blijkt zijn liefde te zijn gegrond op een fantasie. Maar geldt dat niet in wezen voor alle liefdesrelaties?











Dit boek is geschreven vanuit een Argentijnse gevangenis, waar een professor terug kijkt op een zeer intense liefdeservaring. Hij doet dit door middel van het schrijven van een bekentenis.

Als een professor net voor zijn pensioen denkt de liefde van zijn leven te hebben gevonden, weet je direct al dat het niet goed is afgelopen. Je leest over de online ontmoeting met Sarah en hoe dit contact zijn leven gaat beheersen. Hij laat al snel zijn gereserveerde houding los, ze worden steeds openhartiger tegen elkaar en hij ervaart een intense verliefdheid voor haar.
Het was moeilijk om me in de professor te verplaatsen, hij kwam erg naïef over en ik had vooral medelijden met hem. Ondanks zijn vele kennis kwam hij op me over als een eenzame, zielige man, zonder veel sociale contacten. Daarom was hij waarschijnlijk een makkelijk slachtoffer. Zijn vastgeroeste leven aan de universiteit was zijn houvast. Door zijn verliefdheid laat hij alles los en overwint zelf zijn vliegangst.

In het boek staan veel moeilijke zinnen, geschreven in Latijnse taal en mythologische begrippen, gelukkig werd het meestal wel goed uitgelegd. Soms begreep ik niet wat er stond. Ik kan begrijpen dat mensen hierdoor afhaken en het boek niet uitlezen. Dat is jammer want het is een mooi verhaal over een grote liefde. Ik heb me na een tijdje geconcentreerd op het verhaal en de moeilijke dingen later opgezocht.

Doordat dit boek is geïnspireerd op het waargebeurde verhaal van een Engelse deeltjesfysicus, heb ik wel het gevoel dat ik een geloofwaardig verhaal heb gelezen, al blijf ik het onbegrijpelijk vinden dat iemand zo goed van vertrouwen kan zijn.



maandag 23 april 2018

En we noemen hem


Op 5 december 1946 wordt in Den Haag een bom bezorgd, verpakt als sinterklaas surprise. Drie 'foute Nederlanders' komen om het leven. Brein achter de aanslag is een verre oom van Marjolijn van Heemstra. In de familie groeit de aanslag uit tot een heldendaad.
Op haar achttiende krijgt Marjolijn een ring die van deze 'bommenneef' was - met het verzoek haar eerste zoon naar hem te vernoemen. Als ze jaren later in verwachting is, begint ze een zoektocht naar het ware verhaal achter de Sinterklaas moorden. Met de buik groeit ook de twijfel: was bommenneef een held of een ordinaire misdadiger? 







Dit boek is genomineerd voor de Libris literatuurprijs 2018, ik heb me opgegeven om mee te lezen met een leesclub bij Hebban omdat ik dit boek al op mijn "wil ik lezen" lijstje had staan.

Het boek begint met een proloog, hierin lees je dat de schrijfster een ring krijgt van een oudoom genaamd Frans, een ver familielid. Binnen de familie staat hij bekend als "de bommenneef". Hij wil dat degene die naar hem wordt vernoemd deze ring krijgt. Als Marjolijn zwanger wordt en een zoon verwacht, wil ze aan zijn wens voldoen en de jongen naar hem vernoemen. Maar eerst wil ze meer over zijn leven te weten te komen. Ze begint met vragen te stellen aan familieleden en mensen die hem hebben gekend. Daarna gaat ze opzoek in verschillende archieven. Niemand weet precies wat er tijdens de bomaanslag is gebeurt en wat de rol van Frans was tijdens het naoorlogse Nederland.
Vooral de twijfel van Marjolein vond ik goed weergegeven. Was hij goed of fout, dat is de belangrijkste vraag tijdens deze zoektocht.

Haar zwangerschap is heel mooi verweven in het verhaal. Het is op nuchtere en humoristische manier beschreven , het boek heeft een vlotte schrijfstijl. Door het aftellen van de weken zit er zelfs wat spanning in het verhaal. Het boek is erg origineel opgezet, maar hoe het precies gedaan is, daar kom je pas achter als je het boek uit hebt. Dan weet je ook pas hoe goed de titel bij het verhaal past.



zondag 22 april 2018

Ze is zoek

Elizabeth is zoek’ staat op het briefje in Mauds zak. Het is in haar eigen handschrift geschreven, net als het briefje op de muur. Maud wordt vergeetachtig. Ze koopt perziken op sap terwijl ze al een kast vol heeft, vergeet de thee te drinken die ze zelf inschonk en schrijft briefjes als geheugensteuntje. De mensen nemen haar niet meer serieus. Maar ze is vastbesloten te ontdekken wat er met haar vriendin Elizabeth is gebeurd en wat het verband is met het raadsel dat haar al zo lang kwelt: de nooit opgeloste verdwijning van haar zusje Sukey, vlak na de oorlog.







 
De dementerende hoofdpersoon in dit boek is de tweeëntachtigjarige Maud, vanuit haar perspectief wordt het verhaal verteld. In het boek lopen twee verhaallijnen door elkaar heen, beide staan ze in het teken van een vermissing. In het heden is Maud op zoek naar haar vriendin Elizabeth. Daarnaast blijft het verleden een grote rol spelen en heeft ze de zoektocht naar haar verdwenen zus Sukey nooit opgegeven. Ze gaat regelmatig op speurtocht, wat nogal wat hilarische momenten oplevert. Dit tot wanhoop van haar dochter die de zorg voor haar heeft. Tijdens het lezen merk je dat haar geheugen steeds slechter wordt, haar gedachtegang is heel mooi beschreven.

Het verloop van het verhaal vond ik wat saai en het einde kwam niet geloofwaardig op me over. Ik vond het verhaal overkomen als een roman terwijl ik een thriller had verwacht, er zit geen spanning in het boek.

Dit boek is een aanrader als je wat wilt lezen over dementie!




 Dit boek is eerder verschenen met de titel Elizabeth is zoek.‘

zondag 15 april 2018

Het huis van de drenkelingen

Het huis van de drenkelingen is een reis naar de donkerste hoeken van het menselijk bestaan. In een opvanghuis voor psychiatrische gevallen in Miami wordt de schrijver William Figueras opgenomen, in penibele mentale toestand. Het is alsof William de hel binnenstapt: vernederingen, verwaarlozing, fysiek geweld, misbruik, corrupte opzichters. Figueras legt het gortdroog vast, ook zijn eigen gedrag. Zijn dromen over Fidel Castro zijn humoristische flitsen in deze inktzwarte duisternis. 





De Cubaanse banneling en schrijver Guillermo Rosales was schizofreen en heeft de laatste jaren voor zijn zelfgekozen dood in 1993, zelf ook veel in dit soort opvanghuizen gezeten. Hij heeft bijna al zijn werk vernietigd, slechts een klein gedeelte is bewaard gebleven, waaronder dit boek  "Het huis van de drenkelingen".

Net als de schrijver verblijft William, de hoofdpersoon uit dit boek ook in een "boarding home". Dit is een opvanghuis voor psychiatrisch patiënten, hij weet dat dit een eindstation is.  Hij hoort stemmen en ziet duivels op muren. De bewoners worden onvoorstelbaar slecht behandeld door de baas van het huis, meneer Curbelo en zijn sadistische assistent Arsenio. Verwaarlozing, mishandeling en uitbuiting zijn in dit smerige huis aan de orde van dag. Aanranding, kleding in het toilet en bijna geen eten, dit is zijn miserabele leefomgeving. Van enig mededogen is geen sprake. Zijn enige houvast is het lezen van Engelse dichters. Als Francis in het huis komt wonen trekt ze gelijk zijn aandacht. Ze krijgen een relatie en hopen samen een nieuw leven te beginnen.

De uitzichtloosheid van de bewoners raakte me het meest. Toch vond ik het, ondanks de vele ellende, een bijzonder boek om te lezen, erg indrukwekkend.




woensdag 11 april 2018

De trooster


Geheel tegen de regels van het klooster in wordt een nieuwe gast opgevangen door Jacob, de conciërge. Aanvankelijk stelt Jacob, zich bewust van de hiërarchie binnen de orde, zich terughoudend op. Maar gaandeweg groeit er een verstandhouding tussen de gelovige conciërge en de gast die een misdaad op zijn geweten heeft. Jacob verliest zich in de aandacht die hij krijgt en is bereid ver te gaan om de vriendschap te behouden.



Bij een boekenwinkel hier in de buurt kwam Esther Gerritsen vertellen over haar nieuwe boek.
In het verleden las ik al  "De kleine miezerige god" en "Tussen een persoon" van haar. Dit is echter al lang geleden en er is me niet veel van bijgebleven. Tijd voor een hernieuwde kennismaking dus, ik kocht dit boek en het is door de schrijfster zelf gesigneerd.

Het verhaal speelt zich af in de paastijd daarom wilde ik het heel graag nu lezen. Eigenlijk kwam het niet zo goed uit qua planning en tijd maar ik heb het toch in een paar dagen kunnen lezen. Het boek is niet zo dik en de pagina's bevatten ruime witte randen.

Dan nu waar het om gaat, het verhaal zelf. Door de komst van de charismatische Henry gaat de conciërge Jacob nadenken over zijn eigen leven en hoe hij tot nu toe het geloof heeft beleefd. Door zijn kennis hierover door te vertellen aan Henry begint hij er zelf ook anders naar kijken. Hij wordt er zich meer van bewust en beseft dat hij nooit echt iets van zijn leven heeft gemaakt. Door de aandacht van Henry voelt hij zich gezien, maar komt de vriendschap tussen deze twee tegenpolen wel van twee kanten?

In dit boek is veel aandacht voor het Rooms Katholieke geloof, het lijdensverhaal en de rituelen tijdens de paasweek. Doordat ik hiermee ben opgegroeid ken ik dit allemaal goed. De personages raakte me niet echt, ik voelde me niet betrokken bij deze mensen. Waarschijnlijk ben ik iets minder enthousiast dan de meeste lezers die dit boek hebben gelezen.