dinsdag 24 september 2019

Op de vlucht


In de heuvels tussen Engeland en Schotland maken dertien passagiers bij zonsopgang een ballonvaart. Een prachtige ervaring, tot ze op de grond een brute moord zien gebeuren. In het komende uur zal iedereen in de ballon zijn omgekomen, op één vrouw na.
Alleen en bang, terwijl ze niemand nog vertrouwt, vlucht ze voor haar leven. Op weg naar de enige plek waar ze zich nog veilig voelt. Maar ze heeft het gezicht van de moordenaar gezien – en hij dat van haar. Hij zal niet rusten tot hij de laatste getuige van zijn misdaad heeft uitgeschakeld… 






 

Sharon Bolton is een schrijfster waarvan alle boeken die ik van haar heb gelezen me erg goed zijn bevallen. Ze heeft al veel bestsellers op haar naam staan waaronder de serie met Lacey Flint. Dit boek is een standalone thriller. Toen er een leesclub voor dit boek werd georganiseerd bij Thrillzone heb ik me gelijk opgegeven.

Een ballon die neerstort is het begin van een rollercoaster aan gebeurtenissen. Een overlevende vlucht weg van de onheilsplek want er is iemand die haar het zwijgen wil opleggen. De spannende achtervolging gaat door een groot gedeelte van Noord Engeland en Schotland, een streek die de overlevende gelukkig goed kent. Waarom gaat ze niet naar de politie? Al lezende kom je erachter dat er een goede reden is om de plaatselijke politie te wantrouwen. Dit boek heeft meerdere verhaallijnen waaronder ook de familiegeschiedenis van de zussen Jessica en Isabel.

De hoofdstukken zijn zeer kort, hierdoor leest het heel snel. Om niets te verklappen laat ik niets los over het plot, de kracht van dit boek zijn onder meer de verrassende wendingen en de goed uitgewerkte emoties van de personages. Na het tweede deel was ik in shock over een ontwikkeling die ik niet zag aankomen. Ik moest het boek echt even wegleggen om ervan bij te komen. In het laatste deel komen alle verhaallijnen samen en wordt het duidelijk hoe het verhaal in elkaar steekt.

Ik heb al meerdere boeken van Sharon Bolton gelezen, met op de vlucht heeft ze het niveau van haar eerdere boeken zeker weten vast te houden, misschien zelfs overtroffen. Ben je liefhebber van een spannende thriller met ook wat diepgang in een mooie setting, dan is dit zeker een aanrader wat mij betreft.



zondag 22 september 2019

Het huis met de judasboom


De vijftienjarige Afsana en haar familie hebben hun huis met de judasboom in Kaboel moeten verlaten omdat de taliban er met wrede hand heersen. Er is nog maar één uitweg: ze moeten hun land ontvluchten. Ze vinden onderdak in de Trans Siberië Expres die hen dwars door Rusland rijdt op weg naar een onzekere toekomst. Terwijl het verhaal van Afsana, de verhalenverteller van de familie, zich ontvouwt en de geheimen van haar familie aan het licht komen, blijkt de werkelijkheid erger - en hoopvoller - dan je je ooit had kunnen voorstellen . Zal Afsana ooit de vrijheid bereiken?







Dit boek zag ik bij de bibliotheek liggen, de kaft sprak me aan. Ik vond het er mooi uitzien, maar schijn bedriegt, toen ik tijdens het lezen de afbeelding beter bekeek vond ik het grimmig. Het past dan ook heel goed bij het verhaal. Dat begint heel sprookjesachtig, met de liefdesgeschiedenis van de ouders van Afsana en het sprookjesachtige leven in de trein. 

Tijdens het lezen merkte ik dat het verhaal heel anders in elkaar zat dan ik in het begin dacht. Afsana schrijft haar verhaal op in schriftjes tijdens de lange treinreis. Zo probeert ze te leven met de verschrikkingen waarmee ze tijdens haar leven is geconfronteerd. Telkens worden kleine stukjes verteld van wat haar familie is overkomen. Door haar sterke verbeeldingskracht blijven haar herinneringen levend. Een lichtpuntje voor haar is het lezen van Anna Karenina. 

Ik pak mijn oude exemplaar van Anna Karenina - ik lees het langzaam in het Russisch -
Ik put troost uit Tolstojs Anna, uit haar ellende en verdriet, en ik herken dezelfde hunkerende behoefte aan rust in mezelf.

Het is een intriest verhaal van een familie op de vlucht en toch blijft Afsana hopen op een beter leven in vrijheid. Ik vond het een heel erg mooi maar zeker ook een verrassend boek.



zondag 15 september 2019

Laura H.

In de zomer van 2016 wordt buiten het kalifaat van Islamitische Staat een jonge vrouw aangetroffen, rennend door de woestijn met twee kleine kinderen. Ze heet Laura, zegt ze, en ze komt uit `Sweet Lake City'. Ze is ontsnapt, huilt, wil naar huis. Terug naar Zoetermeer - waar haar vader wacht, die een reddingsactie had opgezet met schimmige privémilitairen. Op Schiphol wordt Laura gearresteerd. Ze zou zijn gestuurd door IS om een aanslag te plegen. En waar is Ibrahim, de knappe jihadist voor wie ze alles opgaf? Laura uit Zoetermeer wordt Laura H., de bekendste Syriëganger van Nederland. Thomas Rueb volgde Laura's spoor tot in Irak. Hij recon­strueerde haar bekering, ijzingwekkende leven in het kalifaat en haar met vragen omgeven terugkeer. Dit is het verhaal van een meisje dat haar geluk zocht in een nachtmerrie. Van een vader die alles doet voor zijn kind. En van een land dat worstelt met de vraag: wanneer ben je een terrorist?




Het kalifaatmeisje uit Zoetermeer, iedereen heeft waarschijnlijk van haar gehoord. In dit boek krijg je antwoord op de vraag hoe een meisje ertoe komt alles achter zich te laten en naar Syrië te vertrekken.

Rueb, die journalist is bij het NRC, heeft een reconstructie gemaakt van haar jeugd en dat van Ibrahim. Hoe ze elkaar hebben ontmoet en naar het kalifaat zijn vertrokken en de onwaarschijnlijke vlucht van Laura met haar kinderen. Later heeft hij de plaatsen bezocht waar het jonge stel verbleef. 

Met verbazing heb ik dit boek gelezen, ongelooflijk dat een jong meisje zo in de greep komt van verkeerde mensen en vast blijft houden aan de gedachte dat het beter gaat worden. Vooral de scenes waarin ze mishandeld werd vond ik heel naar om te lezen. Dit boek leest als een spannend verhaal, het is aangevuld met bladzijden uit het politiedossier en whatsapp berichten. Hopelijk spreekt het ook jongeren aan zodat het ze door het lezen van dit boek, weerhoudt om zelf deze stap te gaan maken.

Thomas Rueb heeft met dit boek al de Brusseprijs 2019 gewonnen en is genomineerd voor de Hebban debuutprijs die vandaag wordt uitgereikt. Dit boek wordt verfilmd en er komt een theatervoorstelling van. 


vrijdag 13 september 2019

De witte kamer

In een park in Leiden doet een wandelaar een schokkende vondst: een uitgemergeld lichaam met het cijfer 5 in zijn buik gekerfd. Rechercheur Léon Coeur is direct gefascineerd: het slachtoffer was journalist bij een bekend opinietijdschrift, verdween enkele maanden daarvoor en liet een afscheidsbriefje achter. Léon is geschorst vanwege een schietincident en moet zich eigenlijk gedeisd houden, maar ziet deze moordzaak als zijn kans om te bewijzen dat zijn team hem nodig heeft. Hij besluit de hulp in te roepen van zijn nichtje Hanna, die criminologie studeert.



Nederlandse thrillers lees ik niet zo veel maar omdat dit boek pasgeleden de gouden strop heeft gewonnen wilde ik het een kans geven. Dit boek is het debuut van Samantha Stroombergen.

In dit boek helpt de geschorste rechercheur Léon Coeur zijn collega's achter de schermen met de zoektocht naar de dader van de gruwelijke moord op een journalist. Zijn nichtje Hanna helpt hem met deze zaak. Deze twee karakters vormen een groot deel van het verhaal want ook hun privé beslommeringen komen ruimschoots aan bod. Ze stuiten al snel op een mogelijk daderprofiel dat ze niet loslaten. Is dit de sleutel die de zaak oplost? 

De witte kamer is een originele thriller met korte hoofdstukken die met veel vaart geschreven zijn. De uiteindelijke ontknoping zag ik niet aankomen. Sommige zaken waren wel wat voorspelbaar en ongeloofwaardig maar ik vond het in dit boek niet erg storend. Ik heb er zeker geen spijt van dat ik dit boek heb gelezen.


vrijdag 6 september 2019

Onafscheidelijk

Dasha kan zich een leven zonder haar zusje niet voorstellen. Masha is brutaal, stoer en onbevreesd. Dasha is rustig en bedachtzaam, maar overal bang voor. Voor de dokters die enge onderzoeken komen doen, voor de kinderen door wie ze gepest worden en voor de grote boze buitenwereld. Gelukkig is Masha altijd bij haar.
Masha en Dasha zijn een Siamese tweeling. De wereld waarin ze zijn geboren is hard. Aan de ene kant moeten gebreken uit het zicht blijven, aan de andere kant worden ze beschouwd als een interessant medisch geval. Maar
Masha en Dasha willen meer zijn dan alleen 'die Siamese tweeling'.
Kun je samen wel gelukkig zijn als je eigenlijk zo verschillend bent? En hoe kom je tot je recht als je altijd in de schaduw van de ander leeft? 





In dit boek lees je het waargebeurde verhaal van een Russische Siamese tweeling Masha en Dasha, ze zijn in 1950 geboren. Na hun geboorte worden ze direct bij hun moeder weggehaald en leven ze in onderzoeksinstituten waar allerlei experimenten op ze worden uitgevoerd. Het is hartverscheurend om te lezen dat mensen tot zoiets in staat zijn. Als ze ouder worden verhuizen ze naar een kostschool. Tot ieders verbazing blijven ze leven en worden zelfs 53 jaar.

Juliet Butler heeft de tweeling persoonlijk gekend en het verhaal verteld vanuit het perspectief van Dasha. Ze wordt overheerst door haar tweelingzus en soms zelfs mishandeld. Nooit kan ze haar eigen keuzes maken. Toch blijft ze onvoorwaardelijk van haar zus houden tot het einde toe.

Na het lezen van dit boek heb ik foto's opgezocht van de tweeling, deze zijn heel anders dan de cover doet vermoeden. Ik vind het heel jammer dat ze geen echte foto van de tweeling hebben gebruikt.



zondag 1 september 2019

LAM


LamLucia is zes wanneer haar moeder een winkel binnenstapt en niet meer naar buiten komt  De verdwijning zorgt voor een oorverdovende stilte in huis en de afwezigheid van haar moeder trekt een donkere streep door het leven van zowel Lucia als haar vader. De eenzaamheid thuis en op school, het verlangen naar een moederfiguur en de onmacht van haar vader drijven Lucia als jonge vrouw uiteindelijk het dorp uit. Meer dan tien jaar later leidt Lucia een chaotisch leven in de stad, het verleden lijkt begraven en vergeten. Tot ze telefoon krijgt. Het lijk van haar vader is gevonden. Tegen haar zin keert Lucia terug naar het dorp dat ze ooit bewust de rug toekeerde, terug naar het ouderlijk huis, waar ze haar vaders best bewaarde geheim ontdekt.


Hannelore Bedert is een Belgische zangeres, daarnaast is eind vorig jaar Lam, deze debuutroman van haar verschenen.

Als Lucia na de dood van haar vader terugkeert naar haar geboortedorp wordt ze geconfronteerd met haar verleden. Deze is zeer heftig geweest, ze denkt terug aan haar eenzame jeugd zonder moeder en een vader die niet goed voor haar kon zorgen. De moeilijke tijd op de middelbare school, de pesters uit haar verleden komt ze nu weer tegen. Gelukkig heeft ze veel steun van haar vriendin Louise, samen gaan ze op zoek naar de waarheid omtrent haar moeder. Deze mooie vriendschap geeft het boek wat luchtigheid en hoop. Lam is geen vrolijk boek, de rauwe gevoelens van Lucia zijn zo goed beschreven dat ze bijna voelbaar waren, ik leefde echt met haar mee en hoopte zo dat het goed zou komen met haar.

Ik hoop dat Hannelore de moed en kracht kan vinden om ooit nog een nieuw boek te schrijven, haar man is plotseling overleden begin dit jaar. Dit boek staat op de shortlist voor de Hebban debuutprijs, wat mij betreft wint ze deze prijs met dit boek.